Μολοσσός της Ηπείρου

Μια νέα, λοιπόν, ιστοσελίδα αφιερωμένη στο σκύλο! Τι έχει να μας προσφέρει που δεν το γνωρίζουμε ή που δεν το έχουμε διαβάσει; Για κάποιους επιφυλακτικούς, ίσως τίποτε, για κάποιους άλλους και σίγουρα για μας πάρα πολλά. Πίσω απ' αυτήν την ιστοσελίδα υπάρχει μια ομάδα που αρκετά χρόνια τώρα μελετά, ασχολείται και εκτρέφει τα απομεινάρια μιας υπέροχης φυλής, μιας φυλής που τείνει να γίνει σήμερα είδος προς εξαφάνιση.

Στο κατώφλι της νέας χιλιετίας οραματιζόμαστε την αναγέννηση μιας φυλής σκύλων με το προκλητικό όνομα «ΜΟΛΟΣΣΟΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ». Ένα όνομα που, χωρίς αμφιβολία, ανήκει στους Έλληνες και μόνο.

Αν κρίνει κανείς από τις έντονες συζητήσεις και συγκρούσεις που έχουμε στο παρελθόν γύρω από το θέμα του ονόματος και το σε ποιους ανήκει, θα έκανα μια συνοπτική διατύπωση, που θα μας έδινε ένα τρίγωνο με τρεις παραμέτρους που πάντα καθορίζουν τη ζωή μιας κοινωνίας (πολιτισμική παράμετρος, κοινωνική παράμετρος και οικονομική παράμετρος). Μέσα στα παραπάνω πλαίσια γίνεται ένα μεγάλο αίτημα. Το αίτημα αυτό, για όσους έχουν την ευθύνη των αποφάσεων, προβάλλει σήμερα ιδιαίτερα πιεστικό.

Τον Απρίλιο του 2006 ο Κ.Ο.Ε. αναγνώρισε τη φυλή. Ας μην ξεχνάμε ότι όλες σχεδόν οι μολοσσοειδείς φυλές έχουν τις απαρχές τους κι έχουν εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο από την Αρχαία Ελλάδα. Παραπέμπουμε σε μια πληθώρα αξιόλογων πηγών όπως:Αριστοτέλη, Αριστοφάνη, Ηρόδοτο, Νίκανδρο, Ξενοφώντα, Οππίανο, Πλάτωνα και τόσου άλλους. Θυμηθείτε, επίσης ότι στον τόπο μας γεννήθηκε ο όρος «κυνολογία». Σε αυτόν τον όρο δεν επιτρέπεται και δεν μπορούμε να είμαστε ουραγοί, αλλά οφείλουμε να γίνουμε πρωτοπόροι.

Η κατάσταση αυτή που διήρκεσε για αιώνες άλλαξε μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετά. Η εικόνα αυτή ανατρέπεται σταδιακά με την εμφάνιση μιας αναπτυξιακής διαδικασίας που ευνόησε τα αστικά κέντρα. Από την άλλη, ο οικονομικός και πολιτιστικός μαρασμός των ορεινών περιοχών κάνει το μέλλον της ελληνικής κτηνοτροφίας σκοτεινό και μαζί το μέλλον του Μολοσσικού σκύλου κρίνεται αβέβαιο.

Συνοπτικά, σήμερα μπορούμε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι, αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα με την ουσιαστική συμμετοχή όλων μας, δύσκολα θα σωθεί η φυλή. Οφείλουμε να αντιληφθούμε την κατάσταση, και δεν μιλάμε βέβαια για κάποιο θεωρητικό κατασκεύασμα, αλλά για το πιο αρχαία -ίσως- φυλή σκύλων.

Ενδεχομένως, κάποιοι να βιαστούν να μας χαρακτηρίσουν ματαιόδοξους ή ακόμη και εθνικιστές, που θέλουν απλώς να κάνουν τον σκύλο τους προέκταση του εαυτού τους. Σίγουρα κάνουν λάθος και ο «πανδαμάτωρ» χρόνος θα μας δικαιώσει!