Άλλες Μολοσσικές φυλές

Για να καταλάβει ο απλός ιδιοκτήτης ενός Μολοσσού την αξία του σκύλου του, θα πρότεινα να μην έχει μέτρο σύγκρισης τη μορφολογία των όμοιων του ξενικών φυλών. Ο λόγος που επιμένω σ' αυτό είναι ότι σε όλες τις φυλές του εξωτερικού υπάρχει μια εκτροφή εκατό, διακοσίων ή και τριακοσίων ετών. Για να πετύχουν την ομοιομορφία που έχουν σήμερα προηγήθηκε σε όλες αιμομιξία αμέτρητων γενεών καθώς και διασταύρωση με παρόμοιες σταθεροποιημένες φυλές.

Αξιοσημείωτο είναι πως τα κρανία ορισμένων φυλών έχουν διαφοροποιηθεί σε βαθμό που νομίζεις ότι πρόκειται για διαφορετικές φυλές. Τα αποτελέσματα είναι ολέθρια για ορισμένες από αυτές. Θα ξεκινήσω με τα Μαστίνο Ναπολιτάνο που πλέον γεννούν μόνο με καισαρική τομή. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν και τα Μπουλ-Ντοκ, ενώ η φυλή του Αγίου Βερνάρδου υποφέρει σε μεγάλο ποσοστό από δυσπλασία του ισχίου.

Θα μπορούσα να αφιερώσω αρκετές σελίδες γράφοντας για τα προβλήματα που έχουν προκληθεί στις Μολοσσικές φυλές από την κλειστή – κατά κόρον – εκτροφή. Για όλους τους παραπάνω λόγους πρέπει και επιβάλλεται οι εκτροφείς της φυλής να έχουν ανοιχτό μυαλό, να συνεργάζονται όσο μπορούν περισσότερο μεταξύ τους με σεβασμό και κατανόηση. Ο ανταγωνισμός των ξενικών φυλών δεν μας αφήνει περιθώρια για λάθη. Η διάθεση σκύλων χαμηλής ποιότητας δε βοηθά ούτε εμάς, ούτε τη φυλή. Η αυστηρή ζωοτεχνική διαδικασία είναι απαραίτητη για να στηριχτεί το μορφολογικό πρότυπο.

Αντί επιλόγου – Τα συμπεράσματα μας

Επί ένα μήνα και κάτι ημέρες, γράφοντας, μουτζουρώνοντας και σκίζοντας, καταφέραμε – κατά την ομάδα μας – να ολοκληρώσουμε εν μέρει, την ιστοσελίδα που μόλις επισκεφτήκατε. Το κείμενο που εκπονήσαμε είναι το αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς μιας ομάδας ανθρώπων που έχουν ξοδέψει πολύ χρόνο, σθένος και ψυχική δύναμη στο να μπορεί να έχει σχηματίσει μια σφαιρική εικόνα για τη συγκεκριμένη φυλή σκύλων.

Σε ένα ιδιαίτερα προκλητικό περιβάλλον, όπως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο διαδικτυακός χώρος, παρακαλούμε όλους εσάς ν' ανοίξουμε ένα δίαυλο επικοινωνίας, για να μοιραστούμε το ίδιο πάθος που θα μας βοηθήσει να μπορέσουμε να καταλάβουμε, πώς θα βοηθήσουμε όχι μόνο με λόγια, αλλά και με έργα, τη συγκεκριμένη φυλή.

[b]Φίλοι Μολοσσού Της Ηπείρου[/b]

Κοινωνικοποίηση του κουταβιού

Αποκτήσατε ένα Μολοσσικό κουτάβι; Πολύ ωραία! Θα πρέπει από την ηλικία των 5-6 εβδομάδων ν' αρχίσει να κοινωνικοποιείται ή να εκπαιδευτεί, αν θέλετε – όχι ότι το κουτάβι πρέπει οπωσδήποτε να μάθει πως να συμπεριφέρεται, αλλά για να μη σας δυσκολέψει αργότερα καλό είναι να μην αφεθεί στην τύχη του μεγαλώνοντας μόνο του.

[img]http://www.molossos.gr/modules/xcgal/albums/userpics/10002/normal_06090006.jpg[/img]

Το κουτάβι πρέπει να καταλάβει και να μάθει μόνο του ποιες είναι οι υποχρεώσεις του, πρώτα στο χώρο που ζει και κινείται και έπειτα να εξοικειωθεί με τον εξωτερικό κόσμο. Εάν έχετε χρόνο και γνώσεις μπορείτε να το καταφέρετε μόνοι σας, εάν όχι, απευθυνθείτε σε κάποιους ειδικούς σχετικά με την κοινωνικοποίησή του και την εκπαίδευσή του.

Σε νεαρή ηλικία μαθαίνει γρήγορα και τα πάντα. Άλλοτε επιβάλλεται να ξέρει ότι είστε ο αρχηγός, διαφορετικά τα πράγματα θα είναι... σκούρα για σας. Σκεφτείτε έναν ενήλικο σκύλο βάρους 60-65 κιλών να κάνει ότι θέλει, καταλαβαίνετε αμέσως ότι επιβάλλεται να κοινωνικοποιηθεί.

Ο Μολοσσός και η οικογένεια

Ο Μολοσσός της Ηπείρου είναι από την φύση του κυρίαρχο ζώο, γι’αυτό επιβάλλετε από κουτάβι να του μάθουμε τη θέση του στην ιεραρχία της οικογένειας, διαφορετικά θα επικρατήσει το ένστικτο του ζώου.

Τρυφερός και γλυκός με τα μωρά και τα παιδιά, επιφυλακτικός, σκληρός και άγριος με τους ξένους, από την φύση του. Ο φύλακας Μολοσσός υπάρχει μόνο για τον ιδιοκτήτη του, ο δεσμός που σχηματίζεται μεταξύ τους δεν αλλάζει ποτέ, όσα χρόνια και αν περάσουν.

Κι αν ακόμη αναγκαστούν να χωριστούν ο Μολοσσός θα τον θυμάται και θα τον υπακούει για πάντα (τα παραπάνω μου θύμισαν Άργο και Οδυσσέα). Γι’ αυτό από κουτάβια χρειάζονται κοινωνικοποίηση και συνεχή επαφή με ανθρώπους, για να μάθουν ότι δεν έχουν λόγο να τους φοβούνται.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα ξεχάσει την φύση του, όταν χρειαστεί θα προστατεύσει τον ιδιοκτήτη του, την οικογένειά σας, την ιδιοκτησία σας με τρόπο που δεν φαντάζεστε. Αυτό είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να του το αλλάξει!

[img]http://www.molossos.gr/modules/xcgal/albums/userpics/10001/normal_80430032_sm.jpg[/img]

Μεγαλώνοντας έναν Μολοσσό

Δε χρειάζεται ν' αναφέρουμε και πολλά πάνω σ' αυτό το θέμα. Μέχρι τους 4-5 μήνες εκτός από τα εμβόλια και τις αποπαρασιτώσεις (εσωτερικές και εξωτερικές), χρειάζεται μια καλή τροφή για κουτάβια. Προσωπική εκτίμηση:επιλέξτε μια από τις επώνυμες για σιγουριά και καλύτερα αποτελέσματα.

Μετά τον 5ο μηνά αλλάξτε του την τροφή και δώστε του μια για ενήλικες σκύλους, για να μεγαλώσει σιγά σιγά και χωρίς προβλήματα. Στο DNA αυτού του σκύλου είναι γραμμένες όλες οι κακουχίες και οι «πείνες» που έχουν περάσει όλοι οι πρόγονοί του. (Μου έχει τύχει να συναντήσω γέρο Μολοσσό που τον είχα πάρει από κοπάδι – και που από όλες τις τροφές που του έδινα δεν έτρωγε καθόλου, μέχρι που ανακάλυψα ότι λάτρευε το πιτυρούχο ψωμί!!!).

Μυθική και ιστορική προέλευση του ονόματος

Ο Μολοσσός ή Μολοττός ήταν γιος του Νεοπτόλεμου (Πύρρου) και κατά συνέπεια εγγονός του Αχιλλέα. Μητέρα του ήταν η Ανδρομάχη, η γυναίκα του Έκτορα, που ο Νεοπτόλεμος είχε πάρει ως μερίδιο του από τις αιχμάλωτες της Τροίας. Ο Ευρυπίδης πραγματεύτηκε το μύθο του Μολοσσού στην τραγωδία της Ανδρομάχης. Το παιδί, που η μητέρα του το είχε εκθέσει κρυφά, γεννήθηκε στη Φθία, όπου ο Νεοπτόλεμος είχε επιστρέψει ύστερα από την πτώση της Τροίας. Δεν πέθανε όμως και, όταν ο Νεοπτόλεμος κάποτε ταξίδευε για τους Δελφούς, το περιμάζεψε και το αναγνώρισε.

Η Ερμιόνη ωστόσο, -η κόρη του Μενέλαου- που ο Νεοπτόλεμος είχε παντρευτεί, ζήλευε αυτό το παιδί, αφού η ίδια δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει και βάλθηκε να εξολοθρεύσει την Ανδρομάχη και τον Μολοσσό. Η Ανδρομάχη πέτυχε ένα διάστημα να κρύψει το γιο της στο ναό της Θέτιδας, η Ερμιόνη όμως κατάφερε να ανακαλύψει το μυστικό της και ήταν έτοιμη να σκοτώσει την Ανδρομάχη και τον Μολοσσό, όταν η μεσολάβηση του Πηλέα τους έσωσε και τους δυο. Έπειτα, διέταξε την Ανδρομάχη να πάει να εγκατασταθεί μαζί του στην Ήπειρο. Εκεί η Ανδρομάχη παντρεύτηκε τον Έλενο, τον αδερφό του Έκτορα, και ο Μολοσσός τον διαδέχτηκε στο θρόνο της Ηπείρου και έδωσε το όνομα στους κατοίκους της χώρας, τους Μολοσσούς.

Ιστορική καταγωγή

Η οποία προσπάθεια περιγραφής της προέλευσης του Μολοσσού της Ηπείρου είναι σχεδόν αδύνατη. Η ιστορική του πορεία από τα βάθη της αρχαιότητας μέχρι σήμερα μόνο επική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Ο ποιητής Νίκανδρος γράφει για τους ηπειρωτικούς σκύλους, ότι πλάστηκαν από τον Θεό της φωτιάς Ήφαιστο. Ο Πλάτωνας αναφέρει ότι ο σκύλος της Ηπείρου είναι γνωστός από τα Ομηρικά Έπη.

Ο Οππιανός σημειώνει ότι αγωνίζονταν ακόμη και με λιοντάρια. Ο βασιλιάς της Ηπείρου τους χρησιμοποιούσε ως πολεμικούς κύνες, όπως επίσης, και ο Μέγας Αλέξανδρος. Σύμφωνα με διαφόρους ιστορικούς στη διάρκεια των Περσικών πολέμων διασταυρώθηκε με τους Ασσυριακούς.

Και το Θιβετιανό Μάστιφ άφησε σίγουρα τα σημάδια του στον Μολοσσό της Ηπείρου. Ο Μέγας Αλέξανδρος συνέβαλε στην τελειοποίηση του Μολοσσού της Ηπείρου, λέγεται ότι οι σκύλοι του μπορούσανε να τα βάλουν με λιοντάρια και αρκούδες.

Μετά τη μάχη της Πύδνας το 168π.Χ. οι Ρωμαίοι πήραν τα καλύτερα σκυλιά στη Ρώμη και ήταν βάση εκτροφής για τις παρακάτω φυλές σκύλων:Κάνε κόρσο, Ροτβάιλερ κ.λ.π.

Στην Ελλάδα σήμερα ο Μολοσσός της Ηπείρου εκτρέφεται για φύλαξη και προστασία κοπαδιών και αποτελεί εξέλιξη της αρχαίας φυλής.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/agalma.jpg[/img]

Μυθική καταγωγή των Μολοσσών

Ο μυθικός βασιλιάς Αιακός, ήταν γιος του Δια και της Αίγινας. Ο Αιακός παντρεύτηκε την κόρη του Σκίρωνα, την Ενδηίδα, από την οποία απέκτησε δυο παιδιά, τον Τελαμώνα και τον Πηλέα. Ο τελευταίος μαζί με την Θέτιδα έκανε τον Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας -ήρωας της Τροίας- απέκτησε με την Δηιδάμεια, κόρη του βασιλιά της Σκύρου, Λυκομήδη, τον Νεοπτόλεμο (=νέος πολεμιστής) ή Πύρρος (Κοκκινομάλλης).

Με τη λήξη του Τρωικού πολέμου ο Νεοπτόλεμος χάρη στη μεσολάβηση της γιαγιάς του, της Θέτιδας ή κατ' άλλους για να εκπληρώσει το χρησμό του μάντη Έλενου, έκαψε τα πλοία του και εγκαταστάθηκε στη χώρα όπου τα σπίτια θα είχαν σιδερένια θεμέλια, ξύλινους τοίχους και στέγη από ύφασμα, δηλαδή στην Ήπειρο. Εκεί, σύμφωνα με τον Όμηρο, έφερε μαζί με τα υπόλοιπα λάφυρα που πήρε από την Τροία και τη σύζυγο του Έκτορα, Ανδρομάχη καθώς και πολεμικά σκυλιά. Από την ένωση του Νεοπτολέμου-Πύρρου και της Ανδρομάχης γεννήθηκε ο Μολοσσός. Ο Θεσσαλός, λοιπόν, Μολοσσός ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Ηπείρου και γενάρχης του βασιλικού οίκου των Μολοσσών. Προς τιμή του πατέρα του όλοι οι βασιλείς της Ηπείρου θα ονομάζονταν και Πύρροι.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/gravoura.jpg[/img]

Από αυτήν τη βασιλική οικογένεια -όπως μας διαβεβαιώνει ο Πλούταρχος-καταγόταν η Ολυμπιάδα ή Μυρτάλη. Ο βασιλιάς Νεοπτόλεμος ο Α’(370-360πΧ) ήταν γιος του Αλκέτα Α’ και πατέρας του Αλεξάνδρου Α’ και της Μυρτάλης η οποία αργότερα μετονομάστηκε Ολυμπιάδα. Η Ολυμπιάδα ή Μυρτάλη καταγόμενη εξ' ολοκλήρου από τη βασιλική οικογένεια των Μολοσσών παντρεύτηκε το βασιλιά των Μακεδόνων Φίλιππο Β’ και απέκτησαν τον Αλέξανδρο τον Μέγα. Γι’ αυτόν το λόγο και ο Μέγας Αλέξανδρος θεωρούνταν πως καταγόταν από το γένος του Αχιλλέα.

Ο Μέγας Αλέξανδρος περηφανευόταν τακτικά για την καταγωγή του και σύμφωνα με τους ιστορικούς φθάνοντας στην Ασία το πρώτο του μέλημα ήταν να κάνει θυσίες στον τάφο του Θεσσαλού Αχιλλέα.

Τον 5ο αιώνα οι βασιλείς Άδμητος και Θάρυτας κατάφεραν να κάνουν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή ενώνοντας όλες τις ηπειρωτικές φυλές. Έκτοτε θεωρείται ότι μόνο οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές δεν είχαν το δικαίωμα αυτό.

Ο Μολοσσός βασιλιάς Πύρρος (3ος π.Χ. αιώνας), μεγάλος στρατηλάτης της Ηπείρου, γνωστός από την εκστρατεία του στην Ιταλία κατάφερε να κάνει την Ήπειρο γνωστή σ' ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο.

Κατά τους ιστορικούς η εκστρατεία του Πύρρου στην Ιταλία ήταν και η αρχή του τέλους για τους Μολοσσούς και την Ήπειρο, διότι αποδυναμώθηκε η άμυνα της Ηπείρου με αποτέλεσμα την παρακμή και την καταστροφή της, όταν αργότερα εισέβαλαν οι Ρωμαίοι μετά την αιματοβαμμένη Μάχη Της Πύδνας, το 168π.Χ

Μολοσσοί βασιλιάδες της Ηπείρου
Νεοπτόλεμος			υιός Αχιλλέα
Έλενος (χήρας Νεοπτόλεμου)			σύζηγος Ανδρομάχης
Μολοσσός			υιός Νεοπτόλεμου
Άδμητος	469	423
Θαρύπας	423	395	υιός Αδμήτου
Αλκέτας 'Α	395	370	υιός Θαρύπα
Νεοπτόλεμος 'Α	370	360	υιός Αλκέτα 'Α
Αλέξανδρος 'Α	360	352	υιός Νεοπτόλεμου
Αρύββας	352	342	υιός Αλκέτα 'Α
Αλέξανδρος 'Α	342	331	[βλ. ανωτέρω]
Νεοπτόλεμος 'Β	331	313	υιός Αλέξανδρου 'Α
Αρύββας	313	?	[βλ. ανωτέρω]
Αιακίδης	-	313	υιός Αρύββα
Αλκέτας 'Β	313	307	υιός Αρύββα
Πύρρος 'Α	307	302	υιός Αιακίδη
Νεοπτόλεμος 'Β	302	296	[βλ. ανωτέρω]
Πύρρος 'Α	296	272	[βλ. ανωτέρω]
Αλέξανδρος 'Β	272	242	υιός Πύρρου 'Α
Πύρρος 'Β	242	234	υιός Αλέξανδρου 'Β
Πτολεμαίος	234	231	υιός Αλέξανδρου 'Β
Κοινό των Ηπειρωτών	231	168
168 πΧ: οι Ρωμαίοι κατακτούν την Ήπειρο

Παρουσίαση της φυλής

Η ονομασία από μόνη της μας γυρίζει πίσω στο χρόνο, στη φυλή των Μολοσσών. Ο βασιλιάς Πύρρος χρησιμοποιούσε αυτά τα σκυλιά στη φύλαξη, αλλά και στη μάχη φορώντας τους στο λαιμό και στο στήθος κολάρο με μυτερές λάμες. Το ίδιο έκανε και ο Μέγας Αλέξανδρος. Στις μέρες μας τα βρίσκουμε ως φύλακες κοπαδιών από μεγάλα αγρίμια (λύκος, αρκούδα). Τελευταία, συναντάμε τον Μολοσσό ως σύντροφο και φύλακα σε αρκετές αυλές.

Από όλα του τα χαρακτηριστικά το βλέμμα του είναι αυτό που σε μαγνητίζει, αρκεί να σε κοιτάξει μια φορά και θα το θυμάσαι για πάντα!

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/agalma.jpg[/img]

Τόπος καταγωγής

Γεωγραφικά, από τα αρχαία χρονιά τοποθετείται στην Αρχαία Ήπειρο και στα γύρω γεωγραφικά διαμερίσματα. Από τον 3ο π.Χ. αιώνα και μετά τον βρίσκουμε διασταυρωμένο με άλλες φυλές σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην εξάπλωσή του-όπως προαναφέρθηκε- συνέβαλε ο βασιλιάς Πύρρος, ο Μέγας Αλέξανδρος και σε πολύ μεγάλο ποσοστό οι Ρωμαίοι.

[img]http://www.molossos.gr/modules/xcgal/albums/userpics/10001/skyles.jpg [/img] Χαρακτηριστικά θηλυκά δείγματα

Στην αναζήτηση του αυθεντικού Μολοσσού όλα αυτά τα χρόνια έχουν σωθεί αρκετά αυθεντικά δείγματα που στις φλέβες τους τρέχει το αίμα του αρχαίου σκύλου της Ηπείρου. Σίγουρα υπάρχουν αρκετές αποκλίσεις από τον αρχέγονο τύπο και τα λιγοστά δείγματα παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές. Αυτό είναι φυσικό για μια φυλή που διαμορφωνόταν μέχρι σήμερα από βοσκούς και από την ίδια τη φύση, όπου μόνο τα καλύτερα και ισχυρότερα ζώα μπορούσαν να επιβιώσουν. Με εμπειρίες από όλες σχεδόν τις στάνες της Ηπείρου και της Κεντρικής Ελλάδας (χειμαδιά) γνωρίσαμε κτηνοτρόφους – ευτυχώς λίγους – που σπάνια ταΐζανε τα σκυλιά τους. Τα ζώα αυτά κατάφερναν να επιβιώσουν είτε κυνηγώντας πολλές φορές, είτε τρώγοντας ωμό καλαμπόκι και σιτάρι από τις ταΐστρες των προβάτων και των γιδιών, με αποτέλεσμα (πολλές φορές) όχι μονό να μην μπορούν να ανταποκριθούν στην δουλειά για την οποία προορίζονταν, αλλά να εξελιχθούν κάποιες φορές και σε φορείς ασθενειών που αποδεκάτιζαν ολόκληρο το κοπάδι. Σκεφτείτε μια αγέλη σκελετωμένων, από την πείνα, σκύλων, γεμάτων ενδοπαράσιτα να προσπαθούν ν' αντιμετωπίσουν τ' αγρίμια.

Στην αρχαία Ήπειρο και Μακεδονία – κατά τους αρχαίους συγγραφείς – υπήρχαν αρκετοί τύποι Μολοσσικών σκύλων. Ο αρχαιολόγος Μαρινάτος που περιέγραψε τον Μολοσσικό σκύλο της αρχαιότητας πιστεύει πως υπήρχαν αρκετοί Μολοσσικοί τύποι σκύλου στην Αρχαία Μολοσσία. Στον τάφο του Φιλίππου Β’ στη Βεργίνα υπάρχει μια τοιχογραφία – και ίσως είναι από τα λίγα πειστήρια – του πως ήταν οι Μολοσσοί εκείνης της εποχής. Απεικονίζει όμως κυνηγετική παράσταση και βλέπουμε τον ελαφρύ Μολοσσικό τύπο, γιατί στο κυνήγι χρησιμοποιούσαν σίγουρα πιο ελαφρείς σκύλους. Ο Ηρόδοτος περιγράφει τον βαρύ τύπο Μολοσσικού με μεγάλο κεφάλι και σώμα. Το ίδιο κάνει και ο Αριστοτέλης. Και οι δυο μιλούν για κοντότριχα σκυλιά σε χρωματισμούς πύρινου μαύρου. Επίσης, υπάρχει το αρχαίο άγαλμα του Μολοσσικού σκύλου στο μουσείο του Κεραμικού, που συμφωνεί με τις περιγραφές των ιστορικών. Υπάρχει, επίσης, στο μουσείο της Ακρόπολης και το άγαλμα του κυνηγετικού σκύλου, αλλά πρόκειται για έναν πολύ δολιχοκέφαλο σκύλο. Από τότε μέχρι σήμερα όμως έχουμε ένα κενό 2.300 χρόνων περίπου.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/mouseio.jpg [/img]

Σήμερα υπάρχουν σκύλοι μας που μοιάζουν σαν Κάνε Κόρσο. Ο Αιμίλιος Παύλος μετά την κατάληψη της Μακεδονίας και της Ηπείρου στην μάχη της Πύνδας (168π.Χ.), γυρίζοντας στην Ρώμη παρέλασε στην «Αιωνία Πόλη» με συνοδεία εκατό τουλάχιστον Μολοσσών.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/a27.jpg[/img]

Αλλά σκυλιά μας μοιάζουν με τα ροντβάϊλερ – ακριβέστερα τα ροντβάϊλερ μοιάζουν με τον δικό μας σκύλο. Μας έχει τύχει στο παρελθόν σε έκθεση σκύλων, όπου παρουσιάζαμε σκύλο για αναγνώριση – σημειωτέον ότι ο σκύλος είχε μαύρο πύρινο χρώμα με λευκό σημάδι στο στήθος – ο κριτής να αναφωνήσει «Ο σκύλος σας μοιάζει με ροντβάϊλερ». Ατυχής στιγμή! Ας μην ξεχνάμε ότι στο παρελθόν το ροντβάϊλερ είχε άσπρο στο στήθος, χαρακτηριστικό που ακόμη και σήμερα κάνει σποραδικά την επανεμφάνιση του. Όπως προανέφερα όμως όλες σχεδόν οι μολοσσοειδείς φυλές εμπεριέχουν τον αρχαίο Μολοσσικό σκύλο στο βαθμό που είναι δυνατόν έπειτα από 2000 χρονιά εκτροφής περίπου ή τυχαίων συζεύξεων. Το σωστό όμως είναι να αναφέρουμε ότι η εξάπλωση του μολοσσικού σκύλου στην Ευρώπη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στους Ρωμαίους.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/31850023.jpg[/img]

Σήμερα, τον συναντάμε ως ποιμενικό, σκύλο αφοσιωμένο μέχρι εσχάτων στο καθήκον του, δεμένο με το κοπάδι του πολύ περισσότερο απ' ότι με το βοσκό (υπάρχουν σκύλοι που ο βοσκός δεν τους άγγιξε παρά μόνον όταν ήταν κουτάβια). Τον βρίσκουμε συχνά πυκνά, επίσης, και ως φύλακα. Σκύλος δυνατός, μεγαλόσωμος, αφοσιωμένος σε ένα μόνο άτομο, με θάρρος και με εξυπνάδα, που συχνά υπερασπίζεται, ακόμη και με τη ζωή του το καθήκον του.

Η εργασιακή του ικανότητα ήταν που εξασφάλισε την ύπαρξή του μέχρι σήμερα. Προσαρμόζεται σε οποιοδήποτε περιβάλλον εκτός από διαμέρισμα και ταράτσα. Παρατηρώντας τον, σου προξενεί την εντύπωση νωθρού και νωχελικού ζώου, που βαριέται. Πολλές φορές όμως τα φαινόμενα απατούν. Μπαίνοντας στην περιοχή που προστατεύει τα πράγματα αλλάζουν, είναι ικανός να κινηθεί με τόση ταχύτητα που δεν φαντάζεστε!

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/a75.jpg[/img]

Στην ύπαιθρο, εκτός από τα κοπάδια, ένα ακόμη καθήκον του ήταν και η φύλαξη της στάνης ή της αγροικίας και των άλλων οικόσιτων ζωών (όπως γουρούνια, κότες, αγελάδες κ.λ.π.). Για όλους τους παραπάνω λόγους πιστεύουμε πως αποτελεί άριστο φύλακα.

Σήμερα, στην αρχή της τρίτης χιλιετίας ο Μολοσσικός σκύλος, αν και ξεχασμένος για αρκετούς αιώνες στην ύπαιθρο, αναγεννιέται. Ο άνθρωπος έχει όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη ενός φύλακα της ιδιοκτησίας του και της οικογένειάς του. Ο Μολοσσός είναι ο σκύλος που ο ρόλος του φύλακα του «ταιριάζει γάντι». Αν αναζητάτε συντροφιά, φύλαξη και προστασία, ο Μολοσσός της Ηπείρου είναι αυτό που ψάχνετε.

Μορφολογικό πρότυπο

ΚΑΤΑΓΩΓΗ:
Ελληνική και ειδικότερα Ήπειρος και η γύρω ορεινές περιοχές.

ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ:
Φύλαξη και προστασία κοπαδιών από μεγάλα αγρίμια όπως τσακάλι, λύκος και αρκούδα. Έναν ρόλο που τον έχει για χιλιάδες χρόνια.

ΚΑΤΑΤΑΞΗ: T.G.I.
Ομάδα 2: Πίνσερ και Σνάουτερ – Μολοσσοειδείς Ορεινού Τύπου και Ελβετικοί Ποιμενικοί Βοοειδών.
Υποομάδα 2.2. Μολοσσοειδείς Ορεινού Τύπου
Χωρίς εξετάσεις εργασίας

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ:
Σκύλος μεγάλου μεγέθους μέσων αναλογιών, συμπαγής, δυνατός κορμός με δυνατά κόκαλα, με μεγάλο κεφάλι και μέσου μήκους μανδύα. Σταθερού χαρακτήρα αλλά και δυναμικός.

ΣΥΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ:
Η σχέση μεταξύ ρύγχους και μήκος κρανίου 4:6
Εύρος κρανίου ίσο ή μεγαλύτερο από το μήκος του.
Μήκος σώματος μεγαλύτερο του ύψους στα ακρώμια.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ / ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ:
Έξυπνος, πιστός, αφοσιωμένος και δεμένος με το κοπάδι και τον κύριό του, φιλικός στους ανθρώπους του περιβάλλοντος του και ικανός όταν χρειαστεί να προστατέψει το κοπάδι ή την ιδιοκτησία που φυλάει.

ΚΕΦΑΛΙ:
Μεγάλο, δυνατό, βαθύ, σχήματος παραλληλόγραμμου. Βλέποντάς το από πάνω το κρανίο και το ρύγχος κρατούν το ίδιο εύρος περίπου και το σχήμα χωρίς σημαντική μείωση μεταξύ του εύρους βάσης του ρύγχους και του εύρους του κροτάφου.
Επιμήκεις άξονες κρανίου – ρύγχους ελαφρώς αποκλίνοντες.
Κατά την κίνηση φέρεται στην ευθεία της γραμμής της ράχης.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΡΑΝΙΟΥ:
α) Κρανίο: Μεγάλο, δυνατό, φαρδύ, ελαφρώς κυρτό βλέποντας το από το πλάι. Το
εύρος του κρανίου είναι ίσο ή μεγαλύτερο του μήκους του. Τα υπερόφρυα τόξα
τονισμένα. Η μέσο-μετωπική αύλακα μετρίως τονισμένη. Η ινιακή προεξοχή τονισμένη.
β) Ρινομετωπικό κοίλωμα: Μέτρια τονισμένο και εμφανές.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΡΟΣΩΠΟΥ:
α) Μύτη: Μεγάλη, φαρδιά, μαύρη.
β) Ρύγχος: Βλέποντας το από το πλάι η γραμμή του ρύγχους είναι ευθεία. Βλέποντας
το από πάνω έχει σχήμα μέτριου παραλληλόγραμμου, στενεύοντας πολύ ελαφρά σε
εύρος προς τη μύτη.
γ) Χείλη: Καλού πάχους. Το πάνω χείλος καλύπτει καλά το κάτω, το οποίο έχει
χαλαρές μεμβράνες και δημιουργεί στην σύνδεση του με το πάνω χαλαρή γωνία
χείλους. Οι βλεννογόνοι πρέπει να είναι μαύροι.
δ) Σιαγόνες / Δόντια: Σιαγόνες δυνατές και με εύρος. Ούλα μαύρα. Δάγκωμα ψαλίδι,
με δυνατά λευκά δόντια και μεγάλους κυνόδοντες. Οδοντοστοιχία πλήρης και σωστή.
ε) Μάτια: Σχετικά μικρά, αμυγδαλωτά, σκούρου ή ανοιχτού καστανού χρώματος με
μαύρο περίγραμμα βλεφάρων. Με γλυκιά και έξυπνη έκφραση. Το κάτω βλέφαρο
ελαφρά χαλαρό, ειδικότερα όταν ο σκύλος είναι σε ανάπαυση.
στ) Αυτιά: Μεσαίου μεγέθους, τριγωνικά, επίπεδα, φυτρωμένα πάνω από τη γραμμή
του ματιού. Σε χαλάρωση πέφτουν κοντά στα μάγουλα, ενώ σε προσοχή απομακρύνονται από αυτά. Τα αυτιά δεν πρέπει να κόβονται.
ζ) Λαιμός: Κωνικού σχήματος, δυνατός, συμπαγής, μυώδης και ευκίνητος. Όχι πολύ
μακρύς, με παχύ και χαλαρό δέρμα. Σχηματίζει διπλό προγούλι.

ΚΟΡΜΟΣ:
Γενική εμφάνιση: Παραλληλόγραμμο, συμπαγές, δυνατό και με εύρος. Μήκος
σώματος μεγαλύτερο του ύψους στα ακρώμια.
Άνω γραμμή σώματος: Ίσια και οριζόντια, είτε ο σκύλος στέκεται είτε κινείται.
Ακρώμια: Καλά καθορισμένα.
Ράχη: Ίσια, δυνατή και μυώδης.
Οσφύς: Μέσου μήκους, φαρδιά, μυώδης.
Λεκάνη: Φαρδιά, δυνατή, μυώδης, μετρίου μήκους και μέτριας κλίσης από τους
γοφούς προς την βάση της ουράς.
Στήθος: Με εύρος και βάθος, ξεπερνά ελαφρώς το ύψος των αγκώνων, μυώδες και
δυνατό. Προστέρνο τονισμένο. Τα πλευρά μετρίως στρογγυλά, απλωμένα και με
καλές αποστάσεις μεταξύ τους. Κάτω γραμμή σώματος και κοιλιά: Σχεδόν επίπεδη κάτω γραμμή και ελαφρά ανασυρμένη στην κοιλιά. Ουρά: Μέτρια τοποθετημένη, χοντρή; στη βάση της, φτάνει στο επίπεδο του ταρσού. Το τρίχωμα στο κάτω μέρος της είναι μακρύτερο από ότι στο υπόλοιπο σώμα. Σε ανάπαυση κρατιέται χαμηλά όταν ο σκύλος κινείται ή είναι σε εγρήγορση φέρεται στο ίδιο επίπεδο με τη γραμμή της ράχης, με καμπύλη στο άκρο της.

ΑΚΡΑ:
Μπροστινά άκρα: Βλέποντας τα από εμπρός τα σκέλη είναι ευθεία, κάθετα και • παράλληλα μεταξύ τους. Δυνατά κόκαλα με ισχυρά μετακάρπια.
Ωμοπλάτη: Μακριά, κεκλιμένη, με καλά ανεπτυγμένους μύες. Η γωνία που σχηματίζεται μεταξύ ωμοπλάτης και βραχίονα είναι περίπου 110°.
Βραχίονας: Μυώδης δυνατός με μήκος ελαφρός μικρότερο του μήκους της ωμοπλάτης.
Αγκώνες: Κανονικά τοποθετημένοι, κοντά στο θώρακα. Η γωνία μεταξύ βραχίονα — σκέλους κυμαίνεται περίπου από 130"-135°.
Πρόσθιο σκέλος: Ίσιο, κάθετο, με δυνατά κόκαλα και μυώδες.
Μετακάρπιο: Δυνατό, βλέποντάς το από τα πλάγια είναι ελαφρά κεκλιμένο. Μπροστινά πέλματα: Μεγάλα, πέλματα «γάτας», δάχτυλα σφιχτά, δυνατά, καμπυλωτά. Πατούσες ανθεκτικές και μαύρες. Νύχια σκληρά.
Πίσω άκρα: Ισχυρά, δυνατά μυώδη.
Μηρός: Δυνατός, φαρδύς και μυώδης.
Γόνατο: Γωνίωση μηριαίου – κνήμης πολύ ανοιχτή, χωρίς να στρέφεται προς τα μέσα ή προς τα έξω.
Κνήμη: Μακριά, μυώδης και δυνατή.
Άρθρωση ταρσού: Δυνατή με ανοιχτή γωνίωση.
Μετατάρσια: Καλά τονισμένο, ίσιο και παράλληλα βλέποντάς τα από πίσω. Με διπλό ή μονό πισώνυχο. Σε δείγματα ίσης αξίας προτιμώνται τα δείγματα με διπλό πισώνυχο.
Πίσω πέλματα: Ίδια όπως και τα μπροστινά, ελαφρώς πιο στρογγυλά.
Διασκελισμός – κίνηση: Δυναμικός και ελεύθερος τροχασμός. Κατά το βάδισμα η κίνηση είναι αργή και βαριά.
Δέρμα: Άφθονο, παχύ και ελαστικό. Οι βλεννογόνοι πρέπει να είναι μαύροι.

ΜΑΝΔΥΑΣ
Τρίχωμα: Πυκνό, σφιχτό, μέσου μήκους και ίσιο. Πολύ κοντό στο κεφάλι, αυτιά και πόδια, μακρύτερο στον κορμό όπου φτάνει περίπου 5-6 εκατ. Στο εσωτερικό μέρος της ουράς είναι ελαφρώς μακρύτερο. Με πλούσιο και μαλακό υπομανδύα.
Χρώμα: Προτιμώνται οι ενιαίοι χρωματισμοί όπως: κόκκινο, ξανθό, κίτρινο, μαύρο, μαύρο-πύρινο, μαύρο-ραβδωτό, ραβδωτό, χρώμα λύκου, χρώμα ελαφιού με τους τόνους και τις αποχρώσεις αυτών. Με ή χωρίς μαύρη μάσκα. Μικρή λευκή κηλίδα στο στήθος και λευκό στις άκρες των δακτύλων αποδεκτή αλλά όχι επιθυμητή. Όσο λιγότερο λευκό, τόσο καλύτερο.

ΥΨΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΟΣ
Ύψος: Αρσενικό: 66-75 εκατ.
Θηλιά: 64-74 εκατ.
Βάρος σε αρμονία με το μέγεθος του σκύλου, δίνοντας την εντύπωση ενός δυνατού και συμπαγούς ζώου.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ
Οποιαδήποτε απόκλιση από τα παραπάνω επιθυμητά χαρακτηριστικά θεωρείται ελάττωμα, που πρέπει να αντιμετωπίζεται ανάλογα με το βαθμό της σοβαρότητάς του.
Σοβαρά ελαττώματα: Παράλληλοι και συγκλίνοντες κρανίου – ρύγχους, ρύγχος λεπτό ή πολύ μακρύ, ανοιχτόχρωμα μάτια, κομμένα αυτιά ή αυτιά φυτρωμένα πολύ ψηλά, οδοντοστοιχία όχι πλήρης και σωστή, λαιμός αδύνατος και μακρύς, αδύνατος σκελετός, ύψος λεκάνης μεγαλύτερο από το ύψος στα ακρώματα, μήκος τριχώματος στον κορμό μεγαλύτερο από 8 εκατ., κυματιστός ή κατσαρός μανδύας, χαλαρή ή κυρτή ράχη, κορμός χωρίς όγκο, ταρσοί αγελάδος, ουρά κουλουριασμένη πάνω στη ράχη ή μικρού μήκους, μεγάλα σημάδια λευκού χρώματος απλωμένα στο σώμα.
Ελαττώματα αποκλεισμού: Προγναθισμός, υπογναθισμός, εντρόπιο, εκτρόπιο, ανουρία, βασικό χρώμα λευκό με κηλίδες διαφόρων χρωμάτων, αποχρωματισμός βλεννογόνων και έλλειψη πολλών δοντιών, φοβικός ή επιθετικός χαρακτήρας.
Σημείωση: Οι αρσενικοί σκύλοι πρέπει να έχουν δύο ορατούς και καλά κατεβασμένους μέσα στο όσχεο όρχεις.

Στην Ελλάδα του σήμερα

Τα τελευταία 50 χρόνια οι οικονομικές και κοινωνικές ανακατατάξεις στην χωρά μας και στην ύπαιθρο γενικότερα άλλαξαν την μορφή της κτηνοτροφίας. Τα νέα μοντέλα κτηνοτροφίας οδήγησαν στην εξαφάνιση -σχεδόν- των νομάδων κτηνοτρόφων. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο λύκος και η καφέ αρκούδα τείνουν να εξαφανιστούν, συνέβαλαν στη μείωση της ζήτησης αξιόλογων και μεγαλόσωμων σκύλων, με αποτέλεσμα στα χέρια των κτηνοτρόφων να μην υπάρχουν περισσότεροι από 40-50 καθαρόαιμοι σκύλοι της συγκεκριμένης φυλής.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/a61.jpg[/img]

Αστοί και άνθρωποι της υπαίθρου έχουν άλλους 40-50 καθαρόαιμους σκύλους που τους βρίσκουμε διασκορπισμένους σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Παράγοντες διαμόρφωσης της μορφολογίας

Στον Μολοσσικό σκύλο σήμερα η μορφολογία έχει μεγάλες αποκλίσεις που προήλθαν αθέλητα ή ηθελημένα και σε μεγάλα ποσοστά οφείλονται στους παρακάτω λόγους:

1. στο γεγονός ότι πολλές φορές οι κτηνοτρόφοι χρησιμοποιούσαν κυνηγετικούς σκύλους (ζαγάρια), για να «πιάνουν ντορό» με αποτέλεσμα ανεπιθύμητα ζευγαρώματα και κατά συνεπεία μιγαδοποίηση μεγάλου πληθυσμού,
2. τα καθαρόαιμα αρσενικά είναι βαριά ζώα με αποτέλεσμα πολλές φορές να μην μπορούν να ζευγαρώσουν με το πέρασμα των χρόνων, ενώ αντίθετα οι μιγάδες (πιο ελαφρύς τύπος) να το καταφέρνουν σχεδόν πάντα,
3. στη συγγενική αναπαραγωγή που ασκήθηκε από κάποιους κτηνοτρόφους με αποτέλεσμα να σταθεροποιηθούν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά,
4. στη χρησιμοποίηση ξενικών φυλών με αποτέλεσμα τους μιγάδες.

Εξαιτίας, λοιπόν, όλων αυτών που προαναφέρθηκαν είναι ζωοτεχνικά επιβεβλημένη η παρέμβαση του Κ.Ο.Ε., για να σωθεί αυτή η εθνική μας φυλή -ακόμη κι αν δεν αρέσει σε κάποιους. Είναι επιτακτική ανάγκη να συμβάλλουμε όλοι για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε όλα τα αυθεντικά Μολοσσικά μορφολογικά στοιχεία που θα «αναστήσουν» τον Μολοσσό.

Τα καλύτερα δείγματα της φυλής σώθηκαν χάρη στους βλάχους κτηνοτρόφους.

Όμως οι φατρίες δύσκολα έδιναν σκυλιά η μια στην άλλη, αυτό είχε ως αποτέλεσμα σήμερα να μην υπάρχουν αξιόλογα ζώα και αν υπάρχουν να μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Στα χειμαδιά των βλάχων πάλι τα πράγματα ήταν δύσκολα, αλλά εκεί συχνά αστοί και άνθρωποι της υπαίθρου επισκέπτονταν τα μαντριά και τις στάνες και πολλές φορές κατάφερναν να πάρουν μικρά κουτάβια ου εξελίχθηκαν σε υπέροχα και εξαίρετα σκυλιά.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/61310015.jpg[/img]

Τα τελευταία 5 χρονιά σε ανεπίσημες καταγραφές που έχουμε κάνει στις στάνες και γενικά στην ύπαιθρο η κατάσταση είναι απελπιστική. Ο αυθεντικός Μολοσσός έχει εξαφανιστεί από τις στάνες και τα μαντριά. Τα λίγα καθαρόαιμα δείγματα-μετρημένα δεν ξεπερνούν τα 40-50 και από αυτά τα πιο πολλά είναι διάσπαρτα στην Ήπειρο και στη Θεσσαλία, στα χειμαδιά δηλαδή των κτηνοτροφών-δεν αναπαράγονται μεταξύ τους.

Τα τελευταία χρονιά αρκετοί άνθρωποι, ευτυχώς, έχουν πάρει από τα βουνά αρκετούς (Μολοσσούς) με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρκετά ζώα που αποτελούν τον πυρήνα και την βάση της ΕΚΤΡΟΦΗΣ. Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς φτάνουν τα 50, αριθμός αρκετά μεγάλος για να καταφέρει να σωθεί η φυλή.

Εκτροφή-Αρχές εκτροφής

1. Τα λιγοστά καθαρόαιμα δείγματα έχουν μικρές μορφολογικές αποκλίσεις και με δεδομένο ότι τα αυθεντικά άτομα είναι πολύ λίγα χρειάζεται μεγάλη προσοχή.
2. Είναι επιβεβλημένο ο κάθε εκτροφέας να συνεργάζεται με τους άλλους.
3. Καταγραφή και αξιοποίηση των καλύτερων δειγμάτων της φυλής, είτε ανήκουν σε βοσκούς, είτε σε αστούς, είτε σε εκτροφείς.
4. Συμμετοχή σε εκθέσεις για αξιολόγηση και αναπαραγωγή των καλύτερων ατόμων της φυλής.
5. Δημιουργία Ομίλου Φίλων Μολοσσού Της Ηπείρου
6. Ανθρώπους που θα επιλέξουν για σύντροφο ή φύλακα σκύλο της δικιά μας φυλής και που θα συμμετέχουν στην εκτροφή.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/97210030.jpg[/img]

Σύντομη ιστορική και γεωγραφική προσέγγιση της Ηπείρου

Η ιστορία της ξεκινά από τα βάθη των αιώνων. Στις μακρινές εκείνες εποχές μύθος και ιστορία στην Αρχαία Ήπειρο μπερδεύονται αξεδιάλυτα. Το όνομα Ήπειρος ή Άπειρος σημαίνει «Στεριά». Πρώτοι κατοικούν την Ήπειρο οι Πελασγοί προερχόμενοι από την Θεσσαλία. Κατά τον Στράβωνα οι ηπειρωτικές φυλές ήταν έντεκα (11) και όλες τους ήταν ελληνικές. Σημαντικότερες ήταν οι Αθάμανες, οι Χάονες, οι Σελλοί, οι Έλλοπες, οι Δρύοπες, ενώ η πιο σημαντική απ' όλες ήταν η φυλή των Μολοσσών.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/amforeas.jpg[/img] [img]http://www.molossos.gr/images/homep/amfor.jpg[/img]

Γεωγραφική προσέγγιση της Ηπείρου

Το ταξίδι στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Ηπείρου μοιάζει με φαντασίωση-χωρίς υπερβολές-ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον μύθο.

Η θέση της καλύπτει το Β.Δ. τμήμα της Ελλάδας. Στον αρχαίο κόσμο Ήπειρος ονομαζόταν η ευρύτερη περιοχή από την νότια Αιτωλοακαρνανία ως την Βόρεια Αλβανία (Ιλλυρία). Ανατολικά υψώνεται η οροσειρά της Πίνδου, το φυσικό όριο-χώρισμα με τη Θεσσαλία, κάποιες φορές το Χειμώνα, απροσπέλαστο οδικά-ακόμη και σήμερα. Πρόκειται για την μεγαλύτερη οροσειρά της Ηπείρου και σπουδαιότερη της Ελλάδας. Τα βουνά του Σουλίου, της Παραμυθιάς, των Φιλιατών, τα Αθαμανικά όρη, η Τύμφη, ο Γράμμος, ο Σμόλικας είναι διακλαδώσεις της Πίνδου που σβήνει με τον Κόζιακα στη Θεσσαλία.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/dogg.jpg[/img]

Τα μεγαλύτερα ποτάμια είναι ο Αώος,ο Θύαμις ή Καλαμάς, ο Αχελώος, ο Άραχθος, ο Λούρος και ο Αχέροντας. Το όνομα του ποταμού Αχέροντα σημαίνει «χωρίς χαρά», (παρετυμολογία από τη λέξη άχος=άλγος,λύπη, δημιούργησε την εντύπωση πως ο ποταμός αυτός έχει σχέση με τον Άδη). Άλλη ονομασία-σύμφωνα με την παράδοση- είναι και Μαυροποταμός, διότι κατά την Τιτανομαχία οι Τιτάνες ξεδιψούσαν από τα νερά του και ο Δίας τα έκανε μαύρα. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση ο Αχέρων με τους δυο άλλους ποταμούς που συνενώνονταν τον Πυριφλεγέθωνα και τον Κωκυτό (θρήνο) όριζαν τα σύνορα του θεού Άδη. Στις εκβολές του σχηματιζόταν ο όρμος του Αχέροντα, όπου σύμφωνα με τον μύθο περιμένουν οι ψυχές των ανθρώπων το Χάροντα, για να τις οδηγήσει στον άλλο κόσμο.

<!--

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/dog_a4.jpg[/img]

-->

Στο παρελθόν ο Αχέρων πριν ενωθεί με τον ποταμό Κωκυτό σχημάτιζε μια ρηχή και μεγάλη λίμνη, την Αχερουσία ή Αόρνο που αποξηράνθηκε το 1950. Εκεί, ανάμεσα σε δυο λόφους, η παράδοση τοποθετούσε το πέρασμα για το βασίλειο του Θεού Άδη, το οποίο φρουρούσε ο τερατώδης σκύλος Κέρβερος.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/hercules.jpg[/img]

Ο Ηρακλής με τον Κέρβερο

Το αυθεντικό Μολοσσικό κουτάβι

[img]http://www.molossos.gr/modules/xcgal/albums/userpics/10001/normal_80430035_sm.jpg[/img]

Εδώ, τα πράγματα δυσκολεύουν, πρόκειται για το πιο δύσκολο κομμάτι στην εκτροφή. Εκτροφείς υπάρχουν αρκετοί, πραγματικοί γνώστες της φυλής όμως, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Όλοι οι εκτροφείς πιστεύουν πως εκτρέφουν τον…..πραγματικό Μολοσσό και έχουν εν μέρει κάποιο δικαίωμα να το πιστεύουν αυτό.

[img]http://www.molossos.gr/modules/xcgal/albums/userpics/10002/normal_09360012.jpg[/img]

Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Λίγοι εκτροφείς προς το παρόν έχουν βαθιά γνώση του πατρογονικού στους σκύλους που εκτρέφουν, συνήθως γνωρίζουν μόλις μια-δυο γενιές πίσω και σπάνια μπορούν να το αποδείξουν με πειστήρια. Η ομάδα μας έχει τα απαραίτητα στοιχεία για να αποδείξει όλα όσα χρειάζεται κάποιος για να δει την πραγματικότητα. Στις αμέτρητες περιπλανήσεις μας στα βουνά και στα λαγκάδια, πολλές φορές κάτω από αντίξοες και δύσκολες συνθήκες αποκτήσαμε βιντεοσκοπημένο και φωτογραφημένο το αρτιότερο, ενδεχομένως, υλικό των τελευταίων 30 χρόνων. Μαζί μ' αυτά παραθέτουμε και μνήμες προσωπικές αρκετά παλαιότερες. (Ο γράφων το 1968 ένιωσε τα δόντια ενός Μολοσσού, ονόματι Καψάλη, στον μηρό του. Άτυχη στιγμή που θα θυμάται ως το τέλος της ζωής του).

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να αναγνωρίσουμε το αυθεντικό Μολοσσικό κουτάβι και ότι μπορούμε να σας βοηθήσουμε να αποκτήσετε ένα καθώς και πως θα το μεγαλώσετε χωρίς προβλήματα.