Για να καταλάβει ο απλός ιδιοκτήτης ενός Μολοσσού την αξία του σκύλου του, θα πρότεινα να μην έχει μέτρο σύγκρισης τη μορφολογία των όμοιων του ξενικών φυλών. Ο λόγος που επιμένω σ' αυτό είναι ότι σε όλες τις φυλές του εξωτερικού υπάρχει μια εκτροφή εκατό, διακοσίων ή και τριακοσίων ετών. Για να πετύχουν την ομοιομορφία που έχουν σήμερα προηγήθηκε σε όλες αιμομιξία αμέτρητων γενεών καθώς και διασταύρωση με παρόμοιες σταθεροποιημένες φυλές.
Αξιοσημείωτο είναι πως τα κρανία ορισμένων φυλών έχουν διαφοροποιηθεί σε βαθμό που νομίζεις ότι πρόκειται για διαφορετικές φυλές. Τα αποτελέσματα είναι ολέθρια για ορισμένες από αυτές. Θα ξεκινήσω με τα Μαστίνο Ναπολιτάνο που πλέον γεννούν μόνο με καισαρική τομή. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν και τα Μπουλ-Ντοκ, ενώ η φυλή του Αγίου Βερνάρδου υποφέρει σε μεγάλο ποσοστό από δυσπλασία του ισχίου.
Θα μπορούσα να αφιερώσω αρκετές σελίδες γράφοντας για τα προβλήματα που έχουν προκληθεί στις Μολοσσικές φυλές από την κλειστή – κατά κόρον – εκτροφή. Για όλους τους παραπάνω λόγους πρέπει και επιβάλλεται οι εκτροφείς της φυλής να έχουν ανοιχτό μυαλό, να συνεργάζονται όσο μπορούν περισσότερο μεταξύ τους με σεβασμό και κατανόηση. Ο ανταγωνισμός των ξενικών φυλών δεν μας αφήνει περιθώρια για λάθη. Η διάθεση σκύλων χαμηλής ποιότητας δε βοηθά ούτε εμάς, ούτε τη φυλή. Η αυστηρή ζωοτεχνική διαδικασία είναι απαραίτητη για να στηριχτεί το μορφολογικό πρότυπο.