Μολοσσός της Ηπείρου

Η ονομασία από μόνη της μας γυρίζει πίσω στο χρόνο, στη φυλή των Μολοσσών. Ο βασιλιάς Πύρρος χρησιμοποιούσε αυτά τα σκυλιά στη φύλαξη, αλλά και στη μάχη φορώντας τους στο λαιμό και στο στήθος κολάρο με μυτερές λάμες. Το ίδιο έκανε και ο Μέγας Αλέξανδρος. Στις μέρες μας τα βρίσκουμε ως φύλακες κοπαδιών από μεγάλα αγρίμια (λύκος, αρκούδα). Τελευταία, συναντάμε τον Μολοσσό ως σύντροφο και φύλακα σε αρκετές αυλές.

Από όλα του τα χαρακτηριστικά το βλέμμα του είναι αυτό που σε μαγνητίζει, αρκεί να σε κοιτάξει μια φορά και θα το θυμάσαι για πάντα!

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/agalma.jpg[/img]

Τόπος καταγωγής

Γεωγραφικά, από τα αρχαία χρονιά τοποθετείται στην Αρχαία Ήπειρο και στα γύρω γεωγραφικά διαμερίσματα. Από τον 3ο π.Χ. αιώνα και μετά τον βρίσκουμε διασταυρωμένο με άλλες φυλές σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην εξάπλωσή του-όπως προαναφέρθηκε- συνέβαλε ο βασιλιάς Πύρρος, ο Μέγας Αλέξανδρος και σε πολύ μεγάλο ποσοστό οι Ρωμαίοι.

[img]http://www.molossos.gr/modules/xcgal/albums/userpics/10001/skyles.jpg [/img] Χαρακτηριστικά θηλυκά δείγματα

Στην αναζήτηση του αυθεντικού Μολοσσού όλα αυτά τα χρόνια έχουν σωθεί αρκετά αυθεντικά δείγματα που στις φλέβες τους τρέχει το αίμα του αρχαίου σκύλου της Ηπείρου. Σίγουρα υπάρχουν αρκετές αποκλίσεις από τον αρχέγονο τύπο και τα λιγοστά δείγματα παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές. Αυτό είναι φυσικό για μια φυλή που διαμορφωνόταν μέχρι σήμερα από βοσκούς και από την ίδια τη φύση, όπου μόνο τα καλύτερα και ισχυρότερα ζώα μπορούσαν να επιβιώσουν. Με εμπειρίες από όλες σχεδόν τις στάνες της Ηπείρου και της Κεντρικής Ελλάδας (χειμαδιά) γνωρίσαμε κτηνοτρόφους – ευτυχώς λίγους – που σπάνια ταΐζανε τα σκυλιά τους. Τα ζώα αυτά κατάφερναν να επιβιώσουν είτε κυνηγώντας πολλές φορές, είτε τρώγοντας ωμό καλαμπόκι και σιτάρι από τις ταΐστρες των προβάτων και των γιδιών, με αποτέλεσμα (πολλές φορές) όχι μονό να μην μπορούν να ανταποκριθούν στην δουλειά για την οποία προορίζονταν, αλλά να εξελιχθούν κάποιες φορές και σε φορείς ασθενειών που αποδεκάτιζαν ολόκληρο το κοπάδι. Σκεφτείτε μια αγέλη σκελετωμένων, από την πείνα, σκύλων, γεμάτων ενδοπαράσιτα να προσπαθούν ν' αντιμετωπίσουν τ' αγρίμια.

Στην αρχαία Ήπειρο και Μακεδονία – κατά τους αρχαίους συγγραφείς – υπήρχαν αρκετοί τύποι Μολοσσικών σκύλων. Ο αρχαιολόγος Μαρινάτος που περιέγραψε τον Μολοσσικό σκύλο της αρχαιότητας πιστεύει πως υπήρχαν αρκετοί Μολοσσικοί τύποι σκύλου στην Αρχαία Μολοσσία. Στον τάφο του Φιλίππου Β’ στη Βεργίνα υπάρχει μια τοιχογραφία – και ίσως είναι από τα λίγα πειστήρια – του πως ήταν οι Μολοσσοί εκείνης της εποχής. Απεικονίζει όμως κυνηγετική παράσταση και βλέπουμε τον ελαφρύ Μολοσσικό τύπο, γιατί στο κυνήγι χρησιμοποιούσαν σίγουρα πιο ελαφρείς σκύλους. Ο Ηρόδοτος περιγράφει τον βαρύ τύπο Μολοσσικού με μεγάλο κεφάλι και σώμα. Το ίδιο κάνει και ο Αριστοτέλης. Και οι δυο μιλούν για κοντότριχα σκυλιά σε χρωματισμούς πύρινου μαύρου. Επίσης, υπάρχει το αρχαίο άγαλμα του Μολοσσικού σκύλου στο μουσείο του Κεραμικού, που συμφωνεί με τις περιγραφές των ιστορικών. Υπάρχει, επίσης, στο μουσείο της Ακρόπολης και το άγαλμα του κυνηγετικού σκύλου, αλλά πρόκειται για έναν πολύ δολιχοκέφαλο σκύλο. Από τότε μέχρι σήμερα όμως έχουμε ένα κενό 2.300 χρόνων περίπου.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/mouseio.jpg [/img]

Σήμερα υπάρχουν σκύλοι μας που μοιάζουν σαν Κάνε Κόρσο. Ο Αιμίλιος Παύλος μετά την κατάληψη της Μακεδονίας και της Ηπείρου στην μάχη της Πύνδας (168π.Χ.), γυρίζοντας στην Ρώμη παρέλασε στην «Αιωνία Πόλη» με συνοδεία εκατό τουλάχιστον Μολοσσών.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/a27.jpg[/img]

Αλλά σκυλιά μας μοιάζουν με τα ροντβάϊλερ – ακριβέστερα τα ροντβάϊλερ μοιάζουν με τον δικό μας σκύλο. Μας έχει τύχει στο παρελθόν σε έκθεση σκύλων, όπου παρουσιάζαμε σκύλο για αναγνώριση – σημειωτέον ότι ο σκύλος είχε μαύρο πύρινο χρώμα με λευκό σημάδι στο στήθος – ο κριτής να αναφωνήσει «Ο σκύλος σας μοιάζει με ροντβάϊλερ». Ατυχής στιγμή! Ας μην ξεχνάμε ότι στο παρελθόν το ροντβάϊλερ είχε άσπρο στο στήθος, χαρακτηριστικό που ακόμη και σήμερα κάνει σποραδικά την επανεμφάνιση του. Όπως προανέφερα όμως όλες σχεδόν οι μολοσσοειδείς φυλές εμπεριέχουν τον αρχαίο Μολοσσικό σκύλο στο βαθμό που είναι δυνατόν έπειτα από 2000 χρονιά εκτροφής περίπου ή τυχαίων συζεύξεων. Το σωστό όμως είναι να αναφέρουμε ότι η εξάπλωση του μολοσσικού σκύλου στην Ευρώπη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στους Ρωμαίους.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/31850023.jpg[/img]

Σήμερα, τον συναντάμε ως ποιμενικό, σκύλο αφοσιωμένο μέχρι εσχάτων στο καθήκον του, δεμένο με το κοπάδι του πολύ περισσότερο απ' ότι με το βοσκό (υπάρχουν σκύλοι που ο βοσκός δεν τους άγγιξε παρά μόνον όταν ήταν κουτάβια). Τον βρίσκουμε συχνά πυκνά, επίσης, και ως φύλακα. Σκύλος δυνατός, μεγαλόσωμος, αφοσιωμένος σε ένα μόνο άτομο, με θάρρος και με εξυπνάδα, που συχνά υπερασπίζεται, ακόμη και με τη ζωή του το καθήκον του.

Η εργασιακή του ικανότητα ήταν που εξασφάλισε την ύπαρξή του μέχρι σήμερα. Προσαρμόζεται σε οποιοδήποτε περιβάλλον εκτός από διαμέρισμα και ταράτσα. Παρατηρώντας τον, σου προξενεί την εντύπωση νωθρού και νωχελικού ζώου, που βαριέται. Πολλές φορές όμως τα φαινόμενα απατούν. Μπαίνοντας στην περιοχή που προστατεύει τα πράγματα αλλάζουν, είναι ικανός να κινηθεί με τόση ταχύτητα που δεν φαντάζεστε!

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/a75.jpg[/img]

Στην ύπαιθρο, εκτός από τα κοπάδια, ένα ακόμη καθήκον του ήταν και η φύλαξη της στάνης ή της αγροικίας και των άλλων οικόσιτων ζωών (όπως γουρούνια, κότες, αγελάδες κ.λ.π.). Για όλους τους παραπάνω λόγους πιστεύουμε πως αποτελεί άριστο φύλακα.

Σήμερα, στην αρχή της τρίτης χιλιετίας ο Μολοσσικός σκύλος, αν και ξεχασμένος για αρκετούς αιώνες στην ύπαιθρο, αναγεννιέται. Ο άνθρωπος έχει όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη ενός φύλακα της ιδιοκτησίας του και της οικογένειάς του. Ο Μολοσσός είναι ο σκύλος που ο ρόλος του φύλακα του «ταιριάζει γάντι». Αν αναζητάτε συντροφιά, φύλαξη και προστασία, ο Μολοσσός της Ηπείρου είναι αυτό που ψάχνετε.

Μορφολογικό πρότυπο

ΚΑΤΑΓΩΓΗ:
Ελληνική και ειδικότερα Ήπειρος και η γύρω ορεινές περιοχές.

ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ:
Φύλαξη και προστασία κοπαδιών από μεγάλα αγρίμια όπως τσακάλι, λύκος και αρκούδα. Έναν ρόλο που τον έχει για χιλιάδες χρόνια.

ΚΑΤΑΤΑΞΗ: T.G.I.
Ομάδα 2: Πίνσερ και Σνάουτερ – Μολοσσοειδείς Ορεινού Τύπου και Ελβετικοί Ποιμενικοί Βοοειδών.
Υποομάδα 2.2. Μολοσσοειδείς Ορεινού Τύπου
Χωρίς εξετάσεις εργασίας

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ:
Σκύλος μεγάλου μεγέθους μέσων αναλογιών, συμπαγής, δυνατός κορμός με δυνατά κόκαλα, με μεγάλο κεφάλι και μέσου μήκους μανδύα. Σταθερού χαρακτήρα αλλά και δυναμικός.

ΣΥΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ:
Η σχέση μεταξύ ρύγχους και μήκος κρανίου 4:6
Εύρος κρανίου ίσο ή μεγαλύτερο από το μήκος του.
Μήκος σώματος μεγαλύτερο του ύψους στα ακρώμια.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ / ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ:
Έξυπνος, πιστός, αφοσιωμένος και δεμένος με το κοπάδι και τον κύριό του, φιλικός στους ανθρώπους του περιβάλλοντος του και ικανός όταν χρειαστεί να προστατέψει το κοπάδι ή την ιδιοκτησία που φυλάει.

ΚΕΦΑΛΙ:
Μεγάλο, δυνατό, βαθύ, σχήματος παραλληλόγραμμου. Βλέποντάς το από πάνω το κρανίο και το ρύγχος κρατούν το ίδιο εύρος περίπου και το σχήμα χωρίς σημαντική μείωση μεταξύ του εύρους βάσης του ρύγχους και του εύρους του κροτάφου.
Επιμήκεις άξονες κρανίου – ρύγχους ελαφρώς αποκλίνοντες.
Κατά την κίνηση φέρεται στην ευθεία της γραμμής της ράχης.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΡΑΝΙΟΥ:
α) Κρανίο: Μεγάλο, δυνατό, φαρδύ, ελαφρώς κυρτό βλέποντας το από το πλάι. Το
εύρος του κρανίου είναι ίσο ή μεγαλύτερο του μήκους του. Τα υπερόφρυα τόξα
τονισμένα. Η μέσο-μετωπική αύλακα μετρίως τονισμένη. Η ινιακή προεξοχή τονισμένη.
β) Ρινομετωπικό κοίλωμα: Μέτρια τονισμένο και εμφανές.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΡΟΣΩΠΟΥ:
α) Μύτη: Μεγάλη, φαρδιά, μαύρη.
β) Ρύγχος: Βλέποντας το από το πλάι η γραμμή του ρύγχους είναι ευθεία. Βλέποντας
το από πάνω έχει σχήμα μέτριου παραλληλόγραμμου, στενεύοντας πολύ ελαφρά σε
εύρος προς τη μύτη.
γ) Χείλη: Καλού πάχους. Το πάνω χείλος καλύπτει καλά το κάτω, το οποίο έχει
χαλαρές μεμβράνες και δημιουργεί στην σύνδεση του με το πάνω χαλαρή γωνία
χείλους. Οι βλεννογόνοι πρέπει να είναι μαύροι.
δ) Σιαγόνες / Δόντια: Σιαγόνες δυνατές και με εύρος. Ούλα μαύρα. Δάγκωμα ψαλίδι,
με δυνατά λευκά δόντια και μεγάλους κυνόδοντες. Οδοντοστοιχία πλήρης και σωστή.
ε) Μάτια: Σχετικά μικρά, αμυγδαλωτά, σκούρου ή ανοιχτού καστανού χρώματος με
μαύρο περίγραμμα βλεφάρων. Με γλυκιά και έξυπνη έκφραση. Το κάτω βλέφαρο
ελαφρά χαλαρό, ειδικότερα όταν ο σκύλος είναι σε ανάπαυση.
στ) Αυτιά: Μεσαίου μεγέθους, τριγωνικά, επίπεδα, φυτρωμένα πάνω από τη γραμμή
του ματιού. Σε χαλάρωση πέφτουν κοντά στα μάγουλα, ενώ σε προσοχή απομακρύνονται από αυτά. Τα αυτιά δεν πρέπει να κόβονται.
ζ) Λαιμός: Κωνικού σχήματος, δυνατός, συμπαγής, μυώδης και ευκίνητος. Όχι πολύ
μακρύς, με παχύ και χαλαρό δέρμα. Σχηματίζει διπλό προγούλι.

ΚΟΡΜΟΣ:
Γενική εμφάνιση: Παραλληλόγραμμο, συμπαγές, δυνατό και με εύρος. Μήκος
σώματος μεγαλύτερο του ύψους στα ακρώμια.
Άνω γραμμή σώματος: Ίσια και οριζόντια, είτε ο σκύλος στέκεται είτε κινείται.
Ακρώμια: Καλά καθορισμένα.
Ράχη: Ίσια, δυνατή και μυώδης.
Οσφύς: Μέσου μήκους, φαρδιά, μυώδης.
Λεκάνη: Φαρδιά, δυνατή, μυώδης, μετρίου μήκους και μέτριας κλίσης από τους
γοφούς προς την βάση της ουράς.
Στήθος: Με εύρος και βάθος, ξεπερνά ελαφρώς το ύψος των αγκώνων, μυώδες και
δυνατό. Προστέρνο τονισμένο. Τα πλευρά μετρίως στρογγυλά, απλωμένα και με
καλές αποστάσεις μεταξύ τους. Κάτω γραμμή σώματος και κοιλιά: Σχεδόν επίπεδη κάτω γραμμή και ελαφρά ανασυρμένη στην κοιλιά. Ουρά: Μέτρια τοποθετημένη, χοντρή; στη βάση της, φτάνει στο επίπεδο του ταρσού. Το τρίχωμα στο κάτω μέρος της είναι μακρύτερο από ότι στο υπόλοιπο σώμα. Σε ανάπαυση κρατιέται χαμηλά όταν ο σκύλος κινείται ή είναι σε εγρήγορση φέρεται στο ίδιο επίπεδο με τη γραμμή της ράχης, με καμπύλη στο άκρο της.

ΑΚΡΑ:
Μπροστινά άκρα: Βλέποντας τα από εμπρός τα σκέλη είναι ευθεία, κάθετα και • παράλληλα μεταξύ τους. Δυνατά κόκαλα με ισχυρά μετακάρπια.
Ωμοπλάτη: Μακριά, κεκλιμένη, με καλά ανεπτυγμένους μύες. Η γωνία που σχηματίζεται μεταξύ ωμοπλάτης και βραχίονα είναι περίπου 110°.
Βραχίονας: Μυώδης δυνατός με μήκος ελαφρός μικρότερο του μήκους της ωμοπλάτης.
Αγκώνες: Κανονικά τοποθετημένοι, κοντά στο θώρακα. Η γωνία μεταξύ βραχίονα — σκέλους κυμαίνεται περίπου από 130"-135°.
Πρόσθιο σκέλος: Ίσιο, κάθετο, με δυνατά κόκαλα και μυώδες.
Μετακάρπιο: Δυνατό, βλέποντάς το από τα πλάγια είναι ελαφρά κεκλιμένο. Μπροστινά πέλματα: Μεγάλα, πέλματα «γάτας», δάχτυλα σφιχτά, δυνατά, καμπυλωτά. Πατούσες ανθεκτικές και μαύρες. Νύχια σκληρά.
Πίσω άκρα: Ισχυρά, δυνατά μυώδη.
Μηρός: Δυνατός, φαρδύς και μυώδης.
Γόνατο: Γωνίωση μηριαίου – κνήμης πολύ ανοιχτή, χωρίς να στρέφεται προς τα μέσα ή προς τα έξω.
Κνήμη: Μακριά, μυώδης και δυνατή.
Άρθρωση ταρσού: Δυνατή με ανοιχτή γωνίωση.
Μετατάρσια: Καλά τονισμένο, ίσιο και παράλληλα βλέποντάς τα από πίσω. Με διπλό ή μονό πισώνυχο. Σε δείγματα ίσης αξίας προτιμώνται τα δείγματα με διπλό πισώνυχο.
Πίσω πέλματα: Ίδια όπως και τα μπροστινά, ελαφρώς πιο στρογγυλά.
Διασκελισμός – κίνηση: Δυναμικός και ελεύθερος τροχασμός. Κατά το βάδισμα η κίνηση είναι αργή και βαριά.
Δέρμα: Άφθονο, παχύ και ελαστικό. Οι βλεννογόνοι πρέπει να είναι μαύροι.

ΜΑΝΔΥΑΣ
Τρίχωμα: Πυκνό, σφιχτό, μέσου μήκους και ίσιο. Πολύ κοντό στο κεφάλι, αυτιά και πόδια, μακρύτερο στον κορμό όπου φτάνει περίπου 5-6 εκατ. Στο εσωτερικό μέρος της ουράς είναι ελαφρώς μακρύτερο. Με πλούσιο και μαλακό υπομανδύα.
Χρώμα: Προτιμώνται οι ενιαίοι χρωματισμοί όπως: κόκκινο, ξανθό, κίτρινο, μαύρο, μαύρο-πύρινο, μαύρο-ραβδωτό, ραβδωτό, χρώμα λύκου, χρώμα ελαφιού με τους τόνους και τις αποχρώσεις αυτών. Με ή χωρίς μαύρη μάσκα. Μικρή λευκή κηλίδα στο στήθος και λευκό στις άκρες των δακτύλων αποδεκτή αλλά όχι επιθυμητή. Όσο λιγότερο λευκό, τόσο καλύτερο.

ΥΨΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΟΣ
Ύψος: Αρσενικό: 66-75 εκατ.
Θηλιά: 64-74 εκατ.
Βάρος σε αρμονία με το μέγεθος του σκύλου, δίνοντας την εντύπωση ενός δυνατού και συμπαγούς ζώου.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ
Οποιαδήποτε απόκλιση από τα παραπάνω επιθυμητά χαρακτηριστικά θεωρείται ελάττωμα, που πρέπει να αντιμετωπίζεται ανάλογα με το βαθμό της σοβαρότητάς του.
Σοβαρά ελαττώματα: Παράλληλοι και συγκλίνοντες κρανίου – ρύγχους, ρύγχος λεπτό ή πολύ μακρύ, ανοιχτόχρωμα μάτια, κομμένα αυτιά ή αυτιά φυτρωμένα πολύ ψηλά, οδοντοστοιχία όχι πλήρης και σωστή, λαιμός αδύνατος και μακρύς, αδύνατος σκελετός, ύψος λεκάνης μεγαλύτερο από το ύψος στα ακρώματα, μήκος τριχώματος στον κορμό μεγαλύτερο από 8 εκατ., κυματιστός ή κατσαρός μανδύας, χαλαρή ή κυρτή ράχη, κορμός χωρίς όγκο, ταρσοί αγελάδος, ουρά κουλουριασμένη πάνω στη ράχη ή μικρού μήκους, μεγάλα σημάδια λευκού χρώματος απλωμένα στο σώμα.
Ελαττώματα αποκλεισμού: Προγναθισμός, υπογναθισμός, εντρόπιο, εκτρόπιο, ανουρία, βασικό χρώμα λευκό με κηλίδες διαφόρων χρωμάτων, αποχρωματισμός βλεννογόνων και έλλειψη πολλών δοντιών, φοβικός ή επιθετικός χαρακτήρας.
Σημείωση: Οι αρσενικοί σκύλοι πρέπει να έχουν δύο ορατούς και καλά κατεβασμένους μέσα στο όσχεο όρχεις.