Μολοσσός της Ηπείρου

Μετάφραση άρθρου που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό USΑSA Νοέμβριο/Δεκέμβριο 2002.

Συγγραφέας : C.A. SHARP συγγραφέας του περιοδικού "Double Helix Network News" που πραγματεύεται θέματα γενετικής και κληρονομικών ασθενειών στο Αυστραλέζικο Τσοπανόσκυλο.

Μετάφραση : Μεταφράστηκε για τη Δ.Ο.Μ.Η. (Διασωστικός Όμιλος Μολοσσού Ηπείρου) από το Βασιλείου Άγγελο. Το πρωτότυπο κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε στη αγγλική γλώσσα στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.dogstuff.info/incest_sharp.html

‘‘ Η εκτροφή καθαρόαιμων σκύλων είναι παρόμοια με την εκτροφή ποντικών για τα εργαστήρια ... οι περισσότερες φυλές γίνονται σταδιακά όλο και πιο κλειστής αναπαραγωγής. Η παρατήρηση μου είναι ότι οι περισσότερες είναι στο δρόμο για την εξαφάνιση, αλλά οι περισσότεροι εκτροφείς δεν αντιλαμβάνονται ότι λαμβάνουν μέρος σε ένα πείραμα’’ John B. Armstrong PhD.

‘‘ Η αιμομιξία, το πάντρεμα δηλαδή στενών συγγενών, απαγορεύεται ηθικά και νομικά στις περισσότερες ανθρώπινες κοινωνίες. Η απαγόρευση αυτή όμως έχει και βιολογική υπόσταση. Αιμομικτικά άτομα τείνουν να υποφέρουν από κατάθλιψη. Ανάμεσα στο ανθρώπινο είδος οι Αιγύπτιοι Φαραώ και πιο πρόσφατα οι Χαβανέζοι και Ευρωπαίοι ευγενείς αποτελούν τα καλύτερα ανθρώπινα παραδείγματα. Η κατάθλιψη λόγω κλειστής αναπαραγωγής δεν έχει μελετηθεί επαρκώς στους σκύλους αλλά έχει μελετηθεί εκτενώς σε άλλα είδη του ζωικού βασιλείου.

Οι περισσότεροι εκτροφείς γνωρίζουν πολύ λίγα για την κατάθλιψη που οφείλεται στην κλειστή αναπαραγωγή. Οι καθαρόαιμοι σκύλοι, όπως και το Αυστραλέζικο τσοπανόσκυλο, συνήθως ζευγαρώνονται με συγγενικά τους σκυλιά και σε μερικές περιπτώσεις σε τόσο κοντινά συγγενικά σκυλιά που στην ανθρώπινη κοινωνία κάτι τέτοιο θα θεωρούνταν αιμομιξία. Στους σκύλους βέβαια τα ηθικά διλήμματα δεν είναι τα ίδια. Παρ’ όλα αυτά αγνοούμε τις βιολογικές επιπτώσεις αυτών των πρακτικών ή ακριβέστερα το κίνδυνο που διατρέχουν τα σκυλιά μας.

Κατάθλιψη είναι η έλλειψη ζωντάνιας που συνεπάγεται η εκτεταμένου βαθμού κλειστή αναπαραγωγή. Ως σημάδια κατάθλιψης αναφέρεται συνήθως η αδυναμία αναπαραγωγής. Οτιδήποτε έχει να κάνει με την αναπαραγωγή είναι θέμα πρώτης προτεραιότητας για τους εκτροφείς. Όμως η κατάθλιψη μπορεί να εκδηλωθεί και ως κακή ποιότητα υγείας. Οι επιπτώσεις της είναι συχνά τόσο αδιόρατες που οι εκτροφείς ακόμα και οι κτηνίατροι μπορεί να μην αναγνωρίζουν την αιτία καθώς δεν εμφανίζουν όλα τα κλειστής αναπαραγωγής σκυλιά τα ίδια συμπτώματα.

Η αναπαραγωγική αδυναμία που οφείλετε σε κλειστή αναπαραγωγή περιλαμβάνει την έλλειψη λίμπιντο και μικρό αριθμό σπερματοζωαρίων στα αρσενικά ζώα ενώ τα θηλυκά αδυνατούν να κυοφορήσουν, έχουν ασυνήθιστα μικρές γέννες ή παρουσιάζουν κακή μητρική ικανότητα. Συμπτώματα που δεν έχουν σχέση με το αναπαραγωγικό σύστημα μπορούν να εκδηλωθούν ως ασθένειες του ανοσοποιητικού συστήματος, εμφανίσεις μία ασθένειας σε πολύ υψηλότερο ποσοστό από ότι εμφανίζεται στις άλλες φυλές, ή ακόμα και πολύ αδιόρατα σημάδια όπως κακή φύλαξη ή αδυναμία κατανόηση του περιβάλλοντος. Σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις μια πολύ κλειστής αναπαραγωγής γραμμή αίματος μπορεί να εκλείψει.

Το επίπεδο της κλειστής αναπαραγωγής υπολογίζετε συνήθως με τη χρήση ενός μαθηματικού τύπου που ονομάζεται Συντελεστής του Wright για την Κλειστή Αναπαραγωγή (Wright’s Coefficient of Inbreeding). Υπολογίζει την πιθανότητα με την οποία γονίδια μπορεί να κληρονομηθούν και από τις δύο πλευρές του pedigree ενός σκύλου. Ο συντελεστής είναι πολύ πολύπλοκος για να υπολογιστεί με το χέρι για πάνω από δύο με τρείς γενναίες, αλλά τα καλύτερα προγράμματα δημιουργίας Pedigree μπορούν και υπολογίζουν το συντελεστή κλειστής αναπαραγωγής (COI). Tο σύνηθες pedigree των 3 με 5 γενναιών δεν μας παρέχει τις απαραίτητες πληροφορίες για ένα χρήσιμο υπολογισμό. Για το Αυστραλέζικο τσοπανόσκυλο έχει υπολογιστεί ότι δέκα γενναιές είναι ενδεικτικές. Όμως λίγα Αυστραλέζικα τσοπανόσκυλο έχουν πλήρες pedigree 10 γενναιών. Ενώ μερικές γραμμές αίματος σκυλιών μπορεί να πηγαίνουν μέχρι και 20 με 30 γενναιές πίσω, ο υπολογισμός για πάνω από δέκα δεν έχει ιδιαίτερη διαφορά στο αποτέλεσμα του συντελεστή. Κάνοντας υπολογισμούς για λιγότερες από δέκα γενναιές έχει ως αποτέλεσμα ο συντελεστής να μειώνεται, δίνοντας ένα λανθασμένο θετικό αποτέλεσμα.

Οι μοντέρνοι εκτροφείς θα πρέπει να είναι σε θέση να γνωρίζουν το συντελεστή COI για κάθε ένα από τα σκυλιά τους και να μπορούν να υπολογίζουν ποιο θα είναι το COI για κάθε προγραμματισμένη γέννα. Ο μέσος όρος του COI για κάθε φυλή σκύλων είναι επίσης σημαντικός. Οι γραμμές αίματος επίδειξης στο Αυστραλέζικο τσοπανόσκυλο έχουν μέσο όρο COI 12-14% το οποίο ισοδυναμεί ότι όλα τους είναι ετεροθαλή αδέρφια. Στις γραμμές εργασίες ο μέσος όρος διαφέρει. Μερικές έχουν πολύ χαμηλό COI κάτω του 6% ενώ μερικές έχουν όσο ψηλό ή και ακόμα υψηλότερο από τις γραμμές αίματος επίδειξης. Κλειστής αναπαραγωγής σκυλιά και ιδιαίτερα αυτά με COI πάνω από 25% εμφανίζουν προβλήματα παρόμοια με αυτά που αναφέρθηκαν προηγούμενα.

Φυσικά η μεγαλύτερη έρευνα για τις επιπτώσεις της κλειστής αναπαραγωγής στα θηλαστικά έχει γίνει στα ζώα της φάρμας, στα ζώα των εργαστηρίων όπως τα ποντίκια, καθώς και σε είδη υπό εξαφάνιση. Μια μελέτη που έγινε σε γελάδια του καθηγητή Dr John Pollock στο πανεπιστήμιο του Cornell κατέδειξε ότι αυξημένα επίπεδα προβλημάτων υγείας και αναπαραγωγής παρουσιαζόταν μόλις ο COI ξεπερνούσε το 9%.

Τα εργαστηριακά ποντίκια αναφέρονται πιο συχνά ως απόδειξη ότι η υπερβολικού βαθμού κλειστή αναπαραγωγή έχει αποτελέσματα. Τα ποντίκια στο εργαστήριο είναι αναμφίβολα το πιο κλειστής αναπαραγωγής είδος από τα κατοικίδια θηλαστικά. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που άτομα μίας γραμμής αίματος είναι σχεδόν κλώνοι ο ένας του άλλου. Αυτή η υπερβολικού βαθμού κλειστή αναπαραγωγή είναι απαραίτητη στους ερευνητές ώστε να γνωρίζουν τι να περιμένουν από μία γραμμή αίματος.

Οι συγκεκριμένες γραμμές αίματος αναπτύσσονται ζευγαρώνοντας ποντίκια αδέρφια για πολλές γενναιές, δημιουργώντας επίπεδα κλειστής αναπαραγωγής ανήκουστα στους κύκλους των εκτροφέων σκύλων. Όμως υπάρχει ένα τίμημα για όλη αυτή τη διαδικασία. Σε 20 γενναιές το 80% των απογόνων από το αρχικό ζευγάρι θα πεθάνει από προβλήματα υγείας ή ανικανότητα αναπαραγωγής. Ακόμα και αυτά που καταφέρνουν να επιβιώσουν δεν είναι παρά στο ελάχιστο τα ποντίκια που ήταν οι πρόγονοι τους. Πάρτε ένα ζευγάρι από άγρια ποντίκια βάλτε τα σε ένα κλουβί και θα επιβιώσουν πολύ εύκολα, ζώντας περισσότερο από ότι θα ζούσαν στο άγριο περιβάλλον. Πάρτε ένα οποιοδήποτε ζευγάρι από ποντίκια του εργαστηρίου και το χρονικό διάστημα επιβίωσης τους στη φύση είναι σχεδόν μηδέν. Είναι ικανά μόνο για ένα πολύ ελεγχόμενο περιβάλλον όπου ο καιρός ποτέ δεν αλλάζει, όπου παρέχετε νερό, τροφή και στέγη και δεν υπάρχουν αρπακτικά.

Τα άγρια ζώα όλων των ειδών χρησιμοποιούν διάφορες συμπεριφορές για να αποφύγουν την κλειστή αναπαραγωγή. Εάν η φύση κάνει κάτι με τέτοια συνέπεια σημαίνει ότι έχει πολύ καλό λόγο. Από τα κοινωνικά ζώα, τα νέα από το ένα ή και από τα δύο φύλα θα φύγουν να ενταχθούν ή να δημιουργήσουν άλλες ομάδες. Τα κυρίαρχα αρσενικά κρατούν τη θέση τους μόνο για μικρό χρονικό διάστημα. Τα μοναχικά ζώα τείνουν να έχουν δικές τους περιοχές, ιδίως κατά την αναπαραγωγική περίοδο, με τη περιοχή των αρσενικών να περιλαμβάνει την περιοχή από διάφορα θηλυκά. Οι απόγονοι πρέπει να φύγουν και να αναζητήσουν την περιοχή τους αλλού, μερικές φορές καλύπτοντας μεγάλες αποστάσεις. Αλλά ακόμα και στη φύση οι συνθήκες μερικές φορές είναι τέτοιες που τα ζώα δεν έχουν άλλη επιλογή από το να ζευγαρώσουν με ένα συγγενή.

Τα cheetah είναι ένα πολύ κλειστής αναπαραγωγής είδος. Κατά την πλειστόκαινη περίοδο, τα cheetah ευημερούσαν στη Βόρειο Αμερική, Ασία και την Αφρική. Μελέτες γενετικής έχουν αποκαλύψει ότι όλα τα υπάρχοντα cheetah είναι γενετικός πανομοιότυπα. Δέκα χιλιάδες χρόνια πρίν κάποια καταστροφή μείωσε το συνολικό πληθυσμό των cheetah σε λίγα άτομα στην Αφρική. Είναι πιθανόν μόνο ένα έγκυο θηλυκό να επέζησε. Ευτυχώς για τα cheetah κατάφερε να επιβιώσει από το τρομερό γενετικό πρόβλημα. Μέσα από το σκληρό νόμο της φυσικής επιλογής που δεν ανέχεται αδυναμίες, αλλά και τυχερής επιλογής στα γονίδια των επιζήσαντων ζώων το cheetah κατάφερε να επιβιώσει. Ακόμα όμως παραμένει ευαίσθητο σε ορισμένες ασθένειες και παρουσιάζει προβλήματα αναπαραγωγής.

Το πρόβλημα κλειστής αναπαραγωγής των cheetah παραμένει στο παρασκήνιο. Εξαιτίας αυτού του προβλήματος παραμένουν όλα συγγενικά μεταξύ τους ακόμα και τώρα που υπάρχουν μερικές εκατοντάδες από αυτά. Ένα αριθμός από φυλές σκύλων έχει υποστεί παρόμοια προβλήματα εξαιτίας διαφόρων καταστάσεων όπως οι πόλεμοι. Μερικές φυλές έχουν λίγους γεννήτορες το οποίο είναι παρόμοιο με άγρια είδη που ζουν σε νησί.

Νησιά τα οποία είναι αρκετά μακριά από την ηπειρωτική γη εμπλουτίζονται με είδη σπάνια, καθώς πολύ λίγα άτομα φθάνουν από τυχαία περιστατικά. Εάν καταφέρουν και επιβιώσουν από την κατάθλιψη λόγω κλειστής αναπαραγωγής προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους, μερικές φορές σε βαθμό να αποτελούν εντελώς νέο είδος όπως έγινε με τους σπίνους και τις περίφημες χελώνες των νησιών Γκαλαμπάγκος. Επειδή όμως τα νησιωτικά είδη έχουν τόσο μικρή γενετική υποδομή είναι εξαιρετικά ευαίσθητα στις αλλαγές του περιβάλλοντός τους. Τα τοπικά είδη ζώων στη Χαβάι έχουν πληγεί σοβαρά και μπορεί να εκλείψουν από την ανικανότητα τους να προσαρμοστούν στην παρουσία ειδών που συνόδευαν τους πρώτους Πολυνήσιους αποίκους καθώς και ποιο πρόσφατες εισαγωγές από Αμερικάνους, Ευρωπαίους και Ασιάτες μετανάστες.

Οι λύκοι είναι ποιο συγγενικό είδος στους εκτροφείς σκύλων και απ’ ότι οι χελώνες και οι σπίνοι και αποτελούν τέλειο παράδειγμα αυτής της διαδικασίας. Στο μεγαλύτερο μέρος τους οι πληθυσμοί των λύκων διασκορπίζονται σε μεγάλες περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου. Συνήθως μόνο το κυρίαρχο ζευγάρι σε μια αγέλη θα ζευγαρώσει και οι απόγονοι θα διασκορπιστούν το πρώτο με δεύτερο χρόνο σε νέες περιοχές. Εκείνα που παραμένουν αποτρέπονται από το ζευγάρωμα από τα υψηλότερα στη ιεραρχία ζώα της αγέλης. Υπάρχει όμως ένας πληθυσμός λύκων στη περιοχή Isle Royale στη λίμνη Superior που κατάγεται από λίγα ζώα που πέρασαν 15 με 20 μίλια από το Οντάριο όταν η λίμνη ήταν παγωμένη για κάποιο διάστημα γύρω στα 1950. Εκτός από την απελευθέρωση ενός λύκου κανένας άλλος λύκος δεν προστέθηκε στο αρχικό πληθυσμό.

Στο νησί υπάρχουν άλκες (είδος μεγαλόσωμου ελαφιού) οπότε η τύχη των αυξανόμενα κλειστής αναπαραγωγής λύκων ακολούθησε τη τύχη του πληθυσμού των άλκαιων στο νησί. Οι άλκες και οι λύκοι του νησιού Isle Royale αποτελούν αντικείμενο της μακροβιότερης αρπακτικού / λείας μελέτης που διεξάγεται για 44 χρόνια τώρα. Ο πληθυσμός των λύκων κάποια στιγμή ξεπέρασε τα 50 άτομα, αλλά την δεκαετία του 70 κάτι άρχισε να πηγαίνει στραβά. Οι λύκοι χτυπήθηκαν από ασθένειες και τελικά ο πληθυσμός τους μειώθηκε σε λίγα άτομα και υπήρξε ο φόβος της εξαφάνισης τους. Οι επιστήμονες διαφωνούσαν εάν νέοι λύκοι θα έπρεπε να εισαχθούν στο πληθυσμό ή εάν τα πράγματα θα έμενε να πάρουν μόνα τους το δρόμο ώστε να παρατηρήσουν πως θα διαμορφωθεί ο πληθυσμός των άλκαιων χώρις την ύπαρξη αρπακτικών ζώων.

Η τελική απόφαση ήταν να αφεθούν τα πράγματα στη τύχη τους και οι λύκοι τελικά κατάφεραν να επιβιώσουν μετρούμενοι σε 19 άτομα το 2001. Ο πληθυσμός τους φαίνεται υγιείς αλλά η επόμενη επιδημία αρρώστιας μπορεί να ξεκληρίσει τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Τα σκυλιά μας δεν χρειάζεται να κυνηγούν για το φαγητό τους ούτε να επιβιώσουν με τα στοιχειώδη. Τους παρέχουμε άνετο περιβάλλον σε σημείο μερικές φορές να είναι και κλιματιζόμενο ή ακόμα και χώρο στο καναπέ του σπιτιού. Το να φάνε δεν απαιτεί τίποτα άλλο από το να πάνε στο πιάτο τους. Δεν είναι ηθικά σωστό οι εκτροφείς να βάζουν τα ζώα τους να περνούν τις σκληρές δοκιμασίες της φύσης. Παρ’ όλα αυτά θα έπρεπε να δίνουν περισσότερη σημασία στα θέματα υγείας, φυσικής κατάστασης και αναπαραγωγής κατά τη διαδικασία επιλογής.

Το Αυστραλέζικο τσοπανόσκυλο είχε την τύχη να δημιουργηθεί από 300 γεννήτορες, έτσι η κλειστή αναπαραγωγή που προέρχεται από το παρελθόν είναι πολύ μικρού βαθμού. Παρ’ όλα αυτά η φυλή, όπως και πολλές άλλες, έχει υποστεί κλειστή αναπαραγωγή από τις επιλογές της νέας γενναιάς εκτροφέων που χρησιμοποιούσαν ένα αρσενικό περισσότερο από τα άλλα ή έψαχναν σκυλιά από συγκεκριμένα εκτροφεία. Η πρωταρχική επιλογή ενός συγκεκριμένου τύπου Αυστραλέζικου τσοπανόσκυλου που ονομάζεται Flintridge στους διαγωνισμούς ομορφιάς είναι ένα παράδειγμα. Ακόμα και σε γραμμές εργασίας υπάρχουν αρσενικά και εκτροφεία που το όνομα τους εμφανίζεται αρκετά συχνά.

Όποτε ένας σκύλος ή εκτροφείο ευθύνεται για την αναπαραγωγή ενός μεγάλου μέρους των σκύλων μιας φυλής, η γενετική αποθήκη της φυλής ολισθαίνει προς ότι γονίδια και επιθυμητά χαρακτηριστικά εμφανίζονται σε αυτά τα ζώα. Μαζί με αυτά όμως κληρονομούνται και άλλα γονίδια και χαρακτηριστικά που είναι λιγότερο επιθυμητά.

Η κατάθλιψη λόγω κλειστής αναπαραγωγής δεν είναι θέμα συγκεκριμένων γονιδίων που προκαλούν τα προβλήματα υγείας που συνήθως αναζητούμε όπως δυσπλασίας του ισχύου ή ασθένειες των ματιών. Βρίσκετε σε γονίδια που έχουν αδιόρατα αποτελέσματα. Αυτά τα γονίδια λειτουργούν όμως λίγο χειρότερα απ’ ότι θα έπρεπε. Ένας εκτροφέας δεν είναι σε θέση να παρατηρήσει μία μείωση της τάξης του 5-10% στη σωματική λειτουργία. Όμως όσο τα επίπεδα κλειστής αναπαραγωγής αυξάνονται τα γονίδια αυτά συσσωρεύονται. Με το χρόνο προβλήματα αναπαραγωγής και υγείας συσσωρεύονται. Οι αλλαγές είναι τόσο σταδιακές που συνήθως το φταίξιμο ρίχνετε στη διατροφή, τη μόλυνση του περιβάλλοντος και σε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Οι παράγοντες αυτοί μπορεί να επιδεινώνουν τη κατάσταση αλλά είναι τα γονίδια εκείνα που κάνουν τους σκύλους ευαίσθητους.

Κάθε άτομο φέρει 3-5 θανατηφόρους παράγοντες. Αυτοί είναι η συσσώρευση μεταλλαγμένων γονιδίων που εάν ζευγαρωθούν με παρόμοια γονίδια είτε θα είναι θανατηφόρα για τον οργανισμό είτε θα παρουσιάζει προβλήματα αναπαραγωγής. Το ποσοστό θνησιμότητας που κουβαλά ένα γονίδιο μπορεί να κυμαίνεται από 1- 100%. Μια θανατηφόρος παράμετρος μπορεί να είναι ένα γονίδιο, 10 τα οποία μειώνουν τη σωματική κατάσταση κατά 10% ή εκατό που τη μειώνουν κατά 1%.Το αδέσποτο σκυλί της γειτονιάς πιθανόν να έχει 100 τέτοια γονίδια . Το καθαρόαιμο Αυστραλέζικο τσοπανόσκυλο έχει πολλά περισσότερα καθώς έχουν συσσωρευτεί από την κλειστή αναπαραγωγή.

Κάθε κουτάβι κληρονομεί τους μισούς θανατηφόρους παράγοντες από κάθε γονέα. Εάν αυτοί δεν έχουν συγγένεια, η επίπτωση στο κουτάβι θα είναι μικρή έως ανύπαρκτη. Εάν όμως είναι συγγενείς, ο κίνδυνος να συνδυαστούν τα γονίδια που είναι μέρους του θανατηφόρου παράγοντα αυξάνει. Όσο περισσότεροι είναι οι κοινοί πρόγονοι στις δύο πλευρές του pedigree τόσο μεγαλύτερο το ρίσκο. Αυτό είναι και ο λόγος που η παρακολούθηση του συντελεστή COI είναι σημαντική.

Κλειστή αναπαραγωγή στο παρελθόν ή πρόσφατη κλειστή αναπαραγωγή , ζευγαρώνοντας άτομα που στην ανθρώπινη κοινωνία θα θεωρούνταν αιμομιξία, είναι πρωταρχικός παράγοντας που συμβάλει στην κατάθλιψη στα καθαρόαιμα σκυλιά, με τη κλειστή αναπαραγωγή στο παρελθόν να είναι ο σημαντικότερος παράγοντας καθώς μερικοί δεν το θεωρούν καν ως κλειστή αναπαραγωγή.

Υπάρχει σημαντική πιθανότητα η κατάθλιψη να γίνει σημαντικός παράγοντας στο Αυστραλέζικο τσοπανόσκυλο. Προβλήματα αναπαραγωγής υπάρχουν ήδη. Σχεδόν το 25% των εκτροφέων που απάντησαν στην έρευνα του Αμερικάνικου Ομίλου του Αυστραλέζικου Τσοπανόσκυλου το 1999 ανέφεραν ότι έχουν σκυλιά με προβλήματα αναπαραγωγής (μικρό αριθμό σπέρματος, έλλειψη λίμπιντο, αδυναμία σύλληψης, μικρές γέννες και κακό μητρικό ένστικτο). Το γεγονός αυτό έχει θλιβερές συνέπειες για τη φυλή. Δεν υπάρχει τρόπος με τα υπάρχοντα δεδομένα να υπολογιστεί ο συντελεστής COI για τα προβληματικά ζώα, αλλά το μέγεθος του προβλήματος υποδηλώνει ότι οι εκτροφείς θα έπρεπε να προσέχουν περισσότερο σε θέματα αναπαραγωγής.

Στοιχεία για ασθένειες του ανοσοποιητικού συστήματος συγκεντρώθηκαν στη ίδια έρευνα (Δεδομένα για αλλεργίες δεν συμπεριλήφθηκαν γιατί στην έρευνα δεν έγινε διαχωρισμός σε ήπιες, μεμονωμένες ή χρόνιες σοβαρές αλλεργικές παθήσεις). Το 17% απάντησε ότι είχε τουλάχιστον ένα σκύλο με ασθένεια του ανοσοποιητικού συστήματος, ένα ακόμη θλιβερό στατιστικό.

Η κατανόηση του προβλήματος είναι η μία πλευρά. Τι μπορεί όμως να κάνει ο εκτροφέας; Πολύ λίγοι χρησιμοποιούν τη κλειστή αναπαραγωγή για πολλές γενναιές. Οι εκτροφείς όμως δεν ασχολούνται με την αναπαραγωγή συντελεστών COI, επιθυμούν να αναπαραγάγουν ποιοτικά σκυλιά Το επιθυμητό αποτέλεσμα μπορεί να έρθει προωθώντας ζευγαρώματα που θα ταξινομούνται, μεταξύ σκύλων που έχουν το επιθυμητό φαινότυπο με προτίμηση εκείνα που έχουν τη μικρότερη συγγένεια.

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα θηλυκό με συντελεστή COI 12%. Έχοντας κοιτάξει όλους τους πιθανούς επιβήτορες καταλήγουμε σε τρείς που θεωρούμε εξίσου καλούς. Ο σκυλος Α είναι από τις ίδιες γραμμές αίματος με το θηλυκό οπότε τα κουτάβια που θα προκύψουν θα έχουν συντελεστή COI 21%. Ο σκύλος Β είναι ένας μεγαλύτερος επιβήτορας που όμως δεν έχει χρησιμοποιηθεί πολύ, αλλά στο παρελθόν έχει βγάλει καλούς απογόνους, θα έχει ως αποτέλεσμα να πάρουμε κουτάβια με συντελεστή COI 10%. Ο σκύλος Γ είναι ένα ανερχόμενο αστέρι που είναι κλεισμένος για αναπαραγωγή με ένα ικανό αριθμό από θηλυκά και θα μας δώσει κουτάβια με συντελεστή COI 8%. O σκύλος Γ φαίνεται αρχικά σαν τη σωστή επιλογή, αλλά έχει μεγάλες πιθανότητες να γίνει ένας διάσημος επιβήτορας. Κατά συνέπεια τα κουτάβια μας μπορεί να καταλήξουν να είναι ετεροθαλή αδέρφια με όλων των υπολοίπων. Ο σκύλος Α έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία κουταβιών με υψηλό συντελεστή COI. O σκύλος Β μπορεί να μην δίνει αρχικά το χαμηλότερο συντελεστή COI αλλά μας δίνει κουτάβια με COI χαμηλότερο από αυτό της μητέρας και είναι πιθανότερο στο μέλλον να βρεθούν λιγότερο συγγενικά σκυλιά για ζευγάρωμα επειδή ο επιβήτορας δεν έχει χρησιμοποιηθεί πολύ.

Επίσης πρέπει να κάνουμε ότι είναι δυνατό να μειώσουμε τους θανατηφόρους παράγοντες που φέρουν τα σκυλιά μας. Δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε στην εκτροφή ζώα που παρουσιάζουν σημάδια κατάθλιψης λόγω κλειστής αναπαραγωγής. Συνεχόμενες αποτυχίες στην αναπαραγωγή είναι μια πρώτης τάξεως δικαιολογία για τη μη χρησιμοποίηση περαιτέρω στην εκτροφή. Ο σκύλος που δεν μπορεί να κυοφορήσει, γεννήσει ή αναθρέψει κουτάβια χωρίς τη βοήθεια κτηνιάτρου ή με σημαντική βοήθεια από τον εκτροφέα δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται για εκτροφή. Χρόνια ασθενικά ζώα δεν είναι καλοί υποψήφιοι για αναπαραγωγή ακόμα και εάν δεν έχουν καμία εμφανή κληρονομική ασθένεια. Το ίδιο ισχύει και για ζώα με σοβαρές αλλεργίες και ασθένειες του ανοσοποιητικού συστήματος. Κάποιες από αυτές τις ασθένειες μπορεί να επηρεάσουν και την αναπαραγωγή, όπως για παράδειγμα προβλήματα του θυροειδή. Κατά τη γνώμη μου , η θεραπεία του θυροειδή στις θηλυκές ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αναπαραγωγή είναι στη καλύτερη περίπτωση ηλιθίως κοντόφθαλμη και πολύ ανήθικη εάν γίνεται από κάποιους εν γνώσει τους.

Εάν και τα επίπεδα κλειστής αναπαραγωγής στο Αυστραλέζικο τσοπανόσκυλο μέχρις σημείου που αρκετά σκυλιά να θεωρούνται ετεροθαλή αδέρφια η μικρή ιστορία μας ως αναγνωρισμένη καθαρόαιμη φυλή και η μεγάλη μας βάση από αρχικούς γεννήτορες μας παρέχει τη δυνατότητα να κρατήσουμε τη φυλή μας υγιή και βιώσιμη. Το Αυστραλέζικο τσοπανόσκυλο είναι σε πολύ καλύτερη θέση από πολλές άλλες φυλές αλλά δεν πρέπει να αγνοηθεί ο κίνδυνος της κλειστής αναπαραγωγής. Είναι ευθύνη των εκτροφέων να φροντίσουν η κατάσταση να παραμείνει όπως είναι. ’’