Μολοσσός της Ηπείρου

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΙΑΣ ΦΥΛΗΣ ΣΚΥΛΩΝ

Μετάφραση αποσπάσματος από άρθρο με τίτλο ‘‘ Οι καθαρόαιμες φυλές σκύλων στο 21ο αιώνα’’ που αναδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα http://netpets.com/dogs/reference/genetics/bragg.html#toc.
Συγγραφέας : © Jeffrey Bragg, 1996 P.O. Box 4124, Whitehorse, Yukon
Territory, Canada YlA 3S9
Scanned into electronic form by Jolanta Jeanneney. Initial formatting and editing by
Martin Vuille. HTML formatting by John Armstrong (jbarm@uottawa.ca).
Μετάφραση : Μεταφράστηκε για τη Δ.Ο.Μ.Η. (Διασωστικός Όμιλος Μολοσσού Ηπείρου) από το Βασιλείου Άγγελο.
Σημείωση : Τα άρθρα δημοσιεύονται και μεταφράζονται για την ενημέρωση και επιμόρφωση των μελών του Ομίλου. Δεν αποτελούν επίσημες θέσεις του Ομίλου εκτός και εάν δηλώνεται ρητώς.

. . .
Η αναγνώριση μίας φυλής δημιουργεί το φαινόμενο του γεννήτορα όταν ξεκινούν οι καταχωρήσεις. Ένας περιορισμένος αριθμός γεννητόρων της φυλής επιλέγεται, συνήθως από πληθυσμούς που έχουν ήδη υποστεί σημαντικού βαθμού κλειστή αναπαραγωγή και επιλογή. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη φυλή του Σιβηρικού Χάσκυ. Καταχωρήθηκε το 1939, ο αρχικός πληθυσμός του CKC (Καναδέζικος Κυνολογικός Όμιλος), αποτελούνταν από 47 ζώα, τα οποία ανήκαν όλα ή είχαν εκτραφεί από ένα εκτροφείο! Από αυτά τα 47, τα εννέα ήταν τα ιδρυτικά ζώα του εκτροφείου του οποίου τα ζώα καταχωρήθηκαν. Δύο από αυτά ήταν αρσενικά που εισήχθησαν από τη Σιβηρία – αδέρφια από την ίδια γέννα ! Τα υπόλοιπα επτά ήταν κυρίως συγγενικά μεταξύ τους (δύο από αυτά ήταν κατά επτά όγδοοα Χάσκυ και κατά ένα όγδοο Μαλαμούτ ).
Τα υπόλοιπα 38 ήταν απόγονοι και εγγόνια των γεννητόρων. Από τα εννέα ιδρυτικά ζώα, τα δύο δεν χρησιμοποιήθηκαν στην εκτροφή καθόλου. Δύο ζευγάρωσαν μια μόνο φορά μεταξύ τους, και μόνο ένας από τους απογόνους χρησιμοποιήθηκε περαιτέρω στην εκτροφή. Από τα δύο αρσενικά που εισήχθησαν από τη Σιβηρία, ο ένας αδερφός ζευγάρωνε πάντα με το ίδιο θηλυκό, δημιουργώντας ένα μεγάλο αριθμό απογόνων με το ίδιο pedigree. Ο άλλος αδερφός ζευγάρωνε συνήθως με τις κόρες του αδερφού του. Σήμερα οι γραμμές αίματος των Χάσκυ που σχετίζονται με το αρχικό Καναδέζικο πληθυσμό οφείλουν το 25% του pedigree στον πρώτο αδερφό, 15% στο δεύτερο αδερφό και κατά 27% στο θηλυκό του πρώτου αδερφού που παρέμενε ίδιο. Τα δύο τρίτα της γενετικής κληρονομιάς αυτών των μοντέρνων Σιβηρικών Χασκυ προέρχεται από μόνο τρία ιδρυτικά ζώα. Αυτή η κατάσταση δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, είναι ένα κλασικό παράδειγμα της πρώιμης ιστορίας εκτροφής όλων του φυλών του CKC.

Στην περίπτωση του Σιβηρικού Χάσκυ (που τυχαίνει να είναι η φυλή με τη πρώιμη ιστορία της οποίας τυχαίνει να είμαι καλά εξοικειωμένος), ο Καναδέζικος Κυνολογικός Όμιλος άρχισε τις καταχωρήσεις το 1939, επιθεώρησε τους σκύλους ενός εκτροφείου και κατέγραψε 48 πολύ συγγενικά ζώα στο μητρώο, το οποίο από τότε έκλεισε μόνιμα. Καμία προσπάθεια δεν έγινε να εξασφαλιστεί ευρεία βάση ούτε πληθυσμιακά, ούτε γενετικά.

Το πόσο οριστικά είχε κλείσει το μητρώο το ανακάλυψα πρόσφατα όταν εισήγαγα από τη Ρωσία ένα σκύλο που πληρούσε το πρότυπο του Χάσκυ! Ο σκύλος είχε γεννηθεί στα Ουράλια όρη μέσα στα γεωγραφικά όρια της Σιβηρίας από γονείς που προερχόταν από το χωριό Chukotkan. Είχε τρείς γενεές από γνωστούς προγόνους (χωρίς αριθμούς μητρώου αφού δεν υπήρχε επίσημο μητρώο Χάσκυ στη Ρωσία). Με ενημέρωσαν αμέσως ότι ο Όμιλος δεν ήξερε τι να κάνει σχετικά με τη αίτηση μου να εγγράψω το σκύλο, ότι τα πρωτόκολλα που χρησιμοποιούνταν για να εγγράψουν γεννήτορες το 1939 δεν ήταν πλέον έγκυρα, και ότι ‘‘ο σκύλος μου δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για εκτροφή διότι θα ήταν μια μακροχρόνια διαδικασία’’, παρά το γεγονός ότι ο σκύλος είχε έγκυρο διαβατήριο της FCI από τη Δημοκρατία της Τσεχίας μέσω της οποίας εισήχθηκε. Ενάμιση χρόνο μετά από επαναλαμβανόμενες συζητήσεις μπροστά σε κάμερες, το συμβούλιο και η επιτροπή μητρώου αρνήθηκαν την αναγνώριση της εισαγωγής με τη δικαιολογία ανεπαρκούς πληροφόρησης (δεν υπήρχαν οι αριθμοί καταχώρησης των προγόνων). Επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις στον Όμιλο για έλεγχο της εισαγωγής και αποδοχή εξέτασης του DNA του σκύλου και των προγόνων αγνοήθηκαν. Το μητρώο έκλεισε ακόμα και σε νέες εισαγωγές από τη Σιβηρία.

Για πενήντα έξι χρόνια όλα τα Χάσκυ που εκτρέφονται στον Καναδά προήλθαν από τις καταχωρήσεις του 1939, ή εισαγωγές από την Αμερική, που κυρίως προέρχονται από τα ίδια σκυλιά που είναι καταχωρημένα στο CKC, με ίσως επιπλέον τρία ζώα. Τα αρχικά ιδρυτικά ζώα δεν χρησιμοποιήθηκαν ικανοποιητικά και οι επόμενες γενεές ήταν τόσο κλειστής αναπαραγωγής που τα δύο αρχικά αρσενικά που εισήχθησαν από τη Σιβηρία και το θηλυκό είναι ακόμα και σήμερα στατιστικά ισοδύναμα με παππούδες οποιουδήποτε Χάσκυ που είναι σήμερα καταχωρημένο.

Το αρχικό φαινόμενο του γεννήτορα στη φυλή μου συν το κλειστό βιβλίο επιβητόρων είχε ως αποτέλεσμα μια κατάσταση επιβαλλόμενης κλειστής αναπαραγωγής στα Σιβηρικά Χάσκυ. Δεν υπάρχει κανενός είδος εξωτερικό ζευγάρωμα στα Χάσκυ με τη γενετική έννοια που να έχει νόημα. Ένα αρσενικό μπορεί να βρεθεί, ίσως , που να μην έχει κανένα κοινό πρόγονο με κάποιο θηλυκό για 5 με 6 γενεές – εάν κάποιος γνωρίζει όλες τις γραμμές αίματος καλά και δεν τον πειράζει να κάνει μερικές χιλιάδες μίλια για να το βρεί – αλλά δεν είναι εξωτερικό ζευγάρωμα, καθώς όλοι του οι πρόγονοι και αυτοί του θηλυκού είναι τα ίδια ζώα εφόσον το pedigree πάει αρκετά πίσω. Θα είναι δύσκολο να υπολογιστούν οι παράμετροι κλειστής αναπαραγωγής για δεκαπέντε με τριάντα γενεές προγόνων. Προγράμματα για να κάνουν υπολογισμούς τέτοιου είδους δεν φαίνεται να είναι διαθέσιμα στους εκτροφείς (εξάλλου ένα pedigree τριάντα γενεών θα περιείχε πάνω από δύο δισεκατομμύρια ονόματα).

Τριάντα γενεές κλειστής αναπαραγωγής που πηγαίνουν πίσω σε δέκα ή λιγότερα σκυλιά αποτελούν ένα εντυπωσιακό κατόρθωμα επιβεβαιωμένης κλειστής αναπαραγωγής. Προβλεπόμενα τα Σιβηρικά Χάσκυ, που ογδόντα πέντε χρόνια πριν ήταν πιθανότατα, η πιο σκληραγωγημένη, τολμηρή φυλή σκύλων στη γη σήμερα υποφέρουν από την ίδια γκάμα γενετικών ανωμαλιών που πλήττουν και τις άλλες φυλές. Λίγα εαν όχι κανένα, καταχωρημένα Χάσκυ δεν μπορούν πλέον να αποδώσουν ως σκύλοι έλξης έλκηθρων στο επίπεδο των σκύλων που εισήχθησαν το 1910 από τη Σιβηρία. Πιθανώς αυτό το γεγονός να οφείλεται στη μείωση της ετεροζυγότητας και στο χάσιμο ζωτικότητας λόγω της κλειστής αναπαραγωγής. Τι θα μπορούσε να είναι χειρότερο από σίγουρα σημάδια κατάθλιψης λόγω κλειστής αναπαραγωγής που εμφανίζονται στη φυλή, όπως αυξανόμενος αριθμός από καισαρικές τομές, μικρότερες γέννες, μικρότερο βάρος κουταβιών κατά τη γέννηση, νεογέννητα κουτάβια ευαίσθητα σε μολύνσεις κλπ. Οι εκτροφείς ζώων όπως γελάδια, πουλερικών, αιγοπροβάτων κατάφεραν να χρησιμοποιούν μητρώα και να διατηρούν το τύπο της φυλής χωρίς να επιβάλλουν τη έννοια της απόλυτης καθαροαιμίας. Χρησιμοποιούν τη κλειστή αναπαραγωγή για να σταθεροποιήσουν επιθυμητά χαρακτηριστικά όπως και οι εκτροφείς σκύλων.
Οι συγκεκριμένοι όμως εκτροφείς δεν προσποιούνται ότι μπορούν να χρησιμοποιούν τη κλειστή αναπαραγωγή για πάντα χωρίς κακές επιπτώσεις. Κατά συνέπεια όταν απειλούνται από κατάθλιψη λόγω κλειστής αναπαραγωγής ή γενετικές ανωμαλίες χρησιμοποιούν, επανηλλειμένα αν χρειαστεί, εξωτερικά ζευγαρώματα Έχουν την ευχέρεια να κάνουν τα παραπάνω καθώς δεν έχουν κλειστά μητρώα επιβητόρων. Δεν υπονοώ ότι θα πρέπει δουλικά να αντιγράψουμε τις διαδικασίες και τη δομή των μητρώων τους, καθώς και αυτοί θα μπορούσαν να ωφεληθούν από τις νέες γνώσεις της γενετικής.
Παρ’ όλα αυτά πρέπει να επισημάνω ότι εμείς οι κυνόφιλοι είμαστε μειοψηφία όταν μένουμε προσκολλημένοι στην ιδέα της απόλυτης καθαροαιμίας και επιμένουμε σε αυστηρά κλεισμένα μητρώα επιβητόρων.
. . .