Μολοσσός της Ηπείρου

Μια φυλή ξεχωρίζει εύκολα λόγω των κοινών χαρακτηριστικών και εδώ δημιουργείται το εξής ερώτημα : «Πόσο κοινά χαρακτηριστικά έχουν σήμερα όλες οι Μολοσικές ομάδες σκύλων που υπάρχουν στη χώρα μας ;»

Πριν πολλά χρόνια Βλάχος φίλος μου – γόνος μιας από τις μεγαλύτερες οικογένειες τσελιγκάδων Βλάχων – μου είπε το εξής: «Βρίσκεσαι σε λάθος δρόμο». Άργησα να καταλάβω τι ακριβώς εννοούσε. Στα Βαλκάνια πριν δυο αιώνες δεν υπήρχαν σύνορα , με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε την υπάρχουσα κατάσταση. Οι νομάδες κτηνοτρόφοι μετακινούνταν ελεύθερα με τα ζώα τους ( πρόβατα, γίδες, αγελάδες, άλογα ) ακολουθούσαν μαζί και οι σκύλοι τους. Με ότι συνεπάγεται. Με τους πολέμους και το κλείσιμο των συνόρων πολλές ομάδες κτηνοτρόφων εγκλωβίζονταν σε λάθος μέρος.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/iraklis.jpg[/img]

Στα τέλη του 20ού αιώνα κάποιοι κυνόφιλοι- και όχι μόνο- αρχίζουν να εκτρέφουν σκύλους ποιμενικούς που συλλέγουν από την ελληνική ύπαιθρο και γενικότερα τους παρουσιάζουν σε εκθέσεις μορφολογίας. Επρόκειτο, βέβαια, τις περισσότερες φορές για σκύλους για τους οποίους εύκολα, κάποιος με στοιχειώδη γνώση του θέματος, θα διαπίστωνε πως δεν είχαν ουδεμία σχέση με τη φυλή. Ξένοι κριτές που τυχαία αντικρίζουν τα ζώα απογοητεύονται.

Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτήν τα κατάσταση δημιουργείται από κάποιους κυνόφιλους ο «ΟΜΙΛΟΣ ΦΙΛΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΥ». Αρχίζει να εκτρέφει σκύλους από αρκετές περιοχές της χώρας μας.

Στο δρόμο μου τους συναντώ κι εγώ κι αρχίζω να πορεύομαι μαζί τους . Αρχίζω να μαζεύω τα τελευταία απομεινάρια που βρίσκω στην ύπαιθρο, φωτογραφίζω και βιντεοσκοπώ σχεδόν όλα τα ζώα που υπάρχουν στη Θεσσαλία και στην Ήπειρο. Στην κατοχή μου θα πρέπει να έχω τουλάχιστον 3.000 φωτογραφίες και 30 βίντεο . Περνάνε από τα χέρια μου αρκετά αξιόλογα ζώα, ενδεχομένως τα περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο εκτροφέα.

Κάτι όμως αρχίζει να μ’ ενοχλεί στην όλη κατάσταση. Αρχίζω και γίνομε ‘παράξενος’. Αρχίζουν να μ’ αρέσουν τα κοντότριχα και βραχυκέφαλα ζώα. Μπαίνω σε ιστοσελίδες σχετικά με σκύλους , ανακαλύπτω ότι τα σκυλιά μας ,(εκτροφή του ΟΦΕΠ), όπως και τα σκυλιά των άλλων λαών,(Σαρπλανίναντ ,καρακατσάν ,καρπατίν), μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους και συνειδητοποιώ το λάθος δρόμο που πήρα κι έρχονταν στο νου μου τα λόγια του βλάχου φίλου μου.

Αρχίζω να ‘αποσχίζομαι’ από τον ΟΦΕΠ –στην τελευταία Γενική Συνέλευση που πήγα τους εξηγώ ότι μου αρέσουν τα κοντότριχα και βραχυκέφαλα σκυλιά που είναι σπάνια)- παρουσία σχεδόν όλων των εκτροφέων. Αμέσως, γίνομαι ο «Αιρετικός» , από τότε τραβάμε διαφορετικούς δρόμους.

Έχω αρχίσει να εκτρέφω μόνο κοντότριχα σκυλιά που έχουν ρίζες από συγκεκριμένο οροπέδιο της Ηπείρου (Φοντάνα Μαρε)και από μια περιοχή στα Χάσια όρη, στα Τρίκαλα, που πάλι ξεχείμαζαν Βλάχοι κτηνοτρόφοι του συγκεκριμένου οροπεδίου και τα ζώα που επιλέγω είναι όσο δυνατόν βραχυκέφαλα (κοντομούτσουνα κατά την ποιμενική ορολογία)με όσο το δυνατόν χονδρότερα οστά που αναπόφευκτα τα βλέπεις πάντα μαζί και επιπλέον έχουν χρώματα όπως :μαύρο ραβδωτό , Μαύρο-πύρινο(Γκέσος), Γκρίζο-σταχτί και μαύρο που στις απολήξεις γίνεται σταχτί.

Προσπαθώ να μαζεύω πληροφορίες σχετικά με το γενεαλογικό τους δέντρο και το καταφέρνω μέχρι 3-5 γενιές πίσω. Στο δρόμο μου βρίσκω τα τελευταία σκυλιά της Αχελινάδας (χωριό των Τρικάλων) , με μαγνητίζουν- το ένα από αυτά είναι η Βλάχα, το θηλυκό που φωτογραφία του εμφανίζεται στην αρχική σελίδα απέναντι από το μολλοσικό άγαλμα. Γνωρίζω τον κτηνοτρόφο που διέσωσε αυτά τα σκυλιά στην Αχελινάδα και ανακαλύπτω ότι και αυτή η μολοσσική ομάδα σκύλων προέρχεται από το παραπάνω οροπέδιο (Φοντάνα Μάρε).Επίσης, πέφτουν στα χέρια μου φωτογραφίες αρκετά παλιές . Και εδώ υπερισχύουν τα μολοσσικά χαρακτηριστικά και από γονείς μαύρους γεννιούνταν πολλά κουτάβια με χρωματισμούς μαύρο-πύρινο, και μαύρο ραβδωτό καθώς και λίγα με μαύρο σταχτί στη μουσούδα τους και στις άκρες των ποδιών τους. Επίσης, πολλά μαύρα-σταχτιά ζώα έχουν ανοιχτόχρωμα μάτια και είναι πολύ άγρια και όταν τα παρατηρείς φαίνονται μεγάλης ηλικίας χωρίς να είναι. Κάπου κάπου εμφανίζονται και μερικά γκρίζα-σταχτιά και κόκκινα κουτάβια.

Ο κύκλος των χρωμάτων επαναλαμβάνεται, όταν ζευγαρώνουν καθαρόαιμα (εν μέρει) ζώα. Τα μαύρα-πύρινα ζώα (Γκέσα) και τα γκρίζα – σταχτιά είναι πάντα πιο κοντότριχα από το μέσο όρο, ενώ και στα υπόλοιπα ζώα το τρίχωμα αρκετά κοντό σε μήκος.

[img]http://www.molossos.gr/images/homep/iraklis1.jpg[/img]

Γνωρίζω καλούς «αιρετικούς» εκτροφείς που έχουν όλοι δικές τους απόψεις που όμως συγκλίνουν με τις δικές μου. Θέλω να πιστεύω ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα ιδρυθεί «ΌΜΙΛΟΣ ΦΥΛΗΣ» που θα καταφέρει να εκπονήσει σοβαρό εκτροφικό πρόγραμμα που έχει ως βάση εκτροφής που διαθέτουν εξακριβωμένα ονόματα προέλευσης από την Ήπειρο και θα κατάγονται από αυτή.

Πρέπει να αναφέρω ότι είναι ανάγκη να εκτρέφουμε όλους τους τύπους των μολοσσικών ομάδων μέχρι να πολλαπλασιαστούν τα ζώα και, όταν γράφω τα παραπάνω, μιλάω για 400-500 σκύλους που σίγουρα θα έχουμε τα επόμενα 2-3 χρόνια και μη φανταστείτε πως πρόκειται για αισιόδοξα μεγάλο νούμερο, δεδομένου ότι μόνο οι γέννες που θα δηλώσουν το 2007 οι εκτροφείς αναμένετε να ξεπεράσουν τις 25. Με μέσο όρο 6 κουτάβια σε κάθε γέννα αναμένοντα 150 νέα ζώα, που ακόμα κι αν δεν μπορέσουν να κρατήσουν οι ίδιοι οι εκτροφείς, οι κτηνοτρόφοι είναι έτοιμοι να πάρουν όσα περισσέψουν. Εξάλλου , η κτηνοτροφία αρχίζει να ανθεί ξανά στη χώρα μας, παρατηρείται , επίσης, μια αύξηση του αριθμού των λύκων και της καφέ αρκούδας, που για να μπορέσει να τους αντιμετωπίσει ένας σκύλος ή μια αγέλη σκύλων θα πρέπει να διαθέτουν δύναμη και ψυχραιμία.

Για να ξεκινήσει μια σοβαρή εκτροφή χρειάζονται αρκετοί σκύλοι, που υπάρχουν σήμερα στα χέρια αρκετών εκτροφέων, διάσπαρτων στην ελληνική επικράτεια. Αυτούς όμως δεν μπορούμε να τους εκμεταλλευτούμε κατάλληλα είτε γιατί δεν μπορούμε ν’ ανεχτούμε κάποιες καταστάσεις, είτε γιατί κάποιοι από εμάς δε θέλουμε να δώσουμε τα κουτάβια μας σε άλλους είτε επειδή νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα.

Έχουμε στα χέρια μας τους αρχαίους δράκοντες της Ηπείρου και τους αναφέρω έτσι, επειδή πολλές φορές τα αρσενικά που έχω δει είχαν πολύ άγρια όψη και είναι τα μόνα σκυλιά που διαφέρουν από τα υπόλοιπα ποιμενικά της χώρας και των Βαλκανίων. Επίσης, πρέπει να τονίσω ότι και τα παραπάνω ζώα έχουν μορφολογικές αποκλίσεις. Το μάτι ενός εκτροφέα όμως πρέπει να μπορεί μέσα από την πείρα που έχει να ξεχωρίσει προτερήματα και να αποβάλει τα μειονεκτήματα. Αν όμως είσαι τυφλός, πώς να δεις το φως; Μόνο με θαύμα και θαύματα, δυστυχώς , δε γίνονται κάθε μέρα, με αποτέλεσμα να έχουμε πολλούς τυφλούς σχετικά με το μολοσσικό σκύλο. Και δεν μπορώ να μην αναφέρω κάποιους που κάνουν περίπατο στην αυλή τους και ξαπλώνουν αναπαυτικά στην κούνια τους εκτοξεύοντας κρίσεις πάντων…αλλήλους. Θα ήταν πιο συνετό , αν θέλουν να ασχοληθούμε σοβαρά με το θρύλο της Ηπείρου, να βγουν από τα… καβούκια τους! Θα είναι ,επίσης, σωστός και σώφρων εκτροφέας αυτός που εκφράζει τη γνώμη του ανοιχτά για την εκτροφή του μολοσσικού σκύλου. Ένα μεγάλο πρόβλημα που είναι πλέον ορατό στην ελληνική ύπαιθρο είναι η μιγαδοποίηση – από ξενικές ομοειδείς φυλές. Θέλει να επιδεικνύουμε μεγάλη προσοχή, όταν νομίζουμε ότι βρήκαμε καθαρά ζώα σε κτηνοτρόφους, γιατί οι κτηνοτρόφοι έχουν τα ζώα για φύλαξη και προστασία και δεν πολυνοιάζονται για την μορφολογία και την καθαρότητα. Επιπλέον θεωρώ πώς πρέπει πλέον να προσφέρουμε ζώα στους κτηνοτρόφους και όχι να παίρνουμε απ’ αυτούς.

Θα επιθυμούσα να ακούσω ή να γράψω και απόψεις άλλων εκτροφέων του «Θρύλου της Ηπείρου», επειδή αυτό το άρθρο φιλοξενεί μόνο απόψεις του γράφοντος. Είναι πρόθυμα αποδέκτες όλες οι γνώμες και μπορείτε στα σχόλιά σας να γράφετε τις παρατηρήσεις σας με μόνο όρο την αλήθεια. Η καταγραφή γίνεται με ψευδώνυμα και ο μόνος λόγος είναι ότι σε αυτή την ιστοσελίδα θέλουμε να προβάλλουμε το μολοσσικό σκύλο και όχι τον εαυτό μας. Αναφέρω το τελευταίο , γιατί κάποιοι ψευδοκυνόφιλοι ξεκινάνε και τελειώνουν πάντα με κεφαλαία γράμματα το ονοματεπώνυμό τους, προβάλλοντας τον εαυτό τους ως θεό, δολοπλοκώντας απέναντι σε ότι άλλο συμβαίνει σχετικά με τους σκύλους – λες και έπλασαν εκείνοι τους σκύλους και γνωρίζουν τα πάντα , πιστεύοντας πως όλοι οι άλλοι δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους.

Όλα αυτά, βέβαια, τα παράπονα είναι κάπως βαριά και αν συνοδεύονται από μοναξιά δημιουργούν το ‘σύνδρομο του σκυλοβαρεμένου’ που έχει λύσσα και αλίμονο σε όποιον βρεθεί στο δρόμο του. Νομίζω πως τα σχόλια αυτής της κατηγορίας των… «κυνόφυλων» περιττεύουν σ’ αυτή τη σελίδα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ... 

Μολοσσός